De grootste eendagsvlieg ooit

Vandaag staat de 1000 meter voor mannen op het programma in Vancouver. In 1992 leverde deze schaatsafstand een totaal onverwachte winnaar op.

Tot 18 februari 1992 was Olaf Zinke een vrij onbekende schaatser. Slechts zelden boekte de (Oost-)Duitser een opvallend resultaat. Op het in Göteborg gehouden EK allround van 1989 had hij de 500 meter gewonnen. En op 3 en 4 maart 1990 beleefde hij een goed weekeinde, door tijdens wereldbekerwedstrijden in Helsinki zowel de 1000 als de 1500 meter te winnen.

Een verbaasde trainer

Verder stond Zinke, afkomstig uit het aan de Poolse grens gelegen stadje Weisswasser, nooit op de hoogste trede van het podium. Zijn trainer Joachim Franke had hem, toen hij zich serieus op het schaatsen ging toeleggen, een gouden toekomst voorspeld, en zag in hem de opvolger van topsprinter Uwe-Jens Mey. Deze belofte had Zinke echter nooit waar kunnen maken.

Op de Spelen in Albertville reed de in het dagelijks leven werkloze automonteur een keurige 1500 meter, waarop hij zesde werd. Ondanks dit goede resultaat werd Zinke niet gezien als een kanshebber voor de 1000 meter. Zijn kamergenoot Uwe-Jens Mey was dat wel, vooral ook omdat hij de Olympische 500 meter al had gewonnen. Mey werd de nacht voor de 1000 meter echter getroffen door een griepaanval, en kon niet starten op de dubbele sprintafstand.

De hoop van de Duitsers was nu gevestigd op miler Peter Adeberg, die mogelijk voor een verrassing zou kunnen zorgen. Adeberg reed naar behoren en werd vijfde, maar de grote surprise was Zinke. Misschien dat het uitvallen van Mey hem het laatste zetje gaf om boven zichzelf uit te stijgen. “Soms reed ik fantastische tijden, maar altijd was Uwe-Jens Mey net iets sneller”, zei hij daar zelf over.

Met zijn slapie ziek in bed reed Zinke de race van zijn leven, en finishte in 1:14:85, goed voor goud. Zijn trainer kon het niet geloven.“Jeder kann gewinnnen…. Aber er????”, aldus de stomverbaasde Franke. Op éénhonderdste werd de net zo verrassende Zuid-Koreaan Kim Yoon-Man tweede, de Japanner Yukonori Miyabe pakte het brons.

Net geen medaille

Nieuweling Gerard van Velde verraste met zijn vierde plek, op slechts éénhonderdste van het brons en achthonderdste van de eerste plaats. Van Velde maakte een aantal misslagen en verspeelde daarmee het goud, maar hij was daar zelf nuchter onder.

“Eénhonderdste, dat doet pijn. Maar achthonderdste, dan wordt het een zaak van als, als, als. Ik ben vierde, klaar, het is niet anders. Ik denk ook dat het niet goed is: nog nooit wat gewonnen hebben en dan ineens goud halen. Misschien is dit mentaal alleen maar goed voor me.”

Zinke dacht daar waarschijnlijk heel anders over en was uitermate verguld met zijn gouden medaille. De net-niet medaille van Van Velde paste wel in het beeld van deze Spelen. Want naast een gouden, een zilveren en twee bronzen medailles noteerden de Nederlandse schaatsers en schaatssters maar liefst zes vierde en vier vijfde plaatsen.

Wisselende omstandigheden

Dit net-niet gold overigens ook voor de organisatie. Want bij de verrassende gouden medaille van Zinke moest ook de kanttekening gemaakt worden dat een aantal toppers te maken had met slechtere ijs- en weersomstandigheden. Waar we eerder al constateerden dat de opening niet vlekkeloos verliep, was ook het schaatstoernooi met de Franse slag gedaan.

De schaatswedstrijden werden afgewerkt op een onoverdekte baan, waar de vriesinstallaties nogal te wensen overlieten. Het gevolg was dat het ijs slecht was, dat er tot vijf keer toe een wedstrijd uitgesteld moest worden en dat de schaatsers te maken hadden met ongelijke omstandigheden.

Na 1992 werd het Olympische schaatstoernooi altijd in een nieuw gebouwde hal afgewerkt, te beginnen twee jaar later in het Noorse Lillehammer. Zinke kon toen niet opnieuw verrassen, sterker nog, na zijn succesvolle coup in Albertville haalde hij nooit meer ergens het podium. De volgende twee seizoenen werd hij getroffen door veel blessureleed, en in Lillehammer mocht hij zijn titel op de 1000 meter niet eens verdedigen.

Wel kwam hij daar uit op de 1500 meter. Met de dertiende stek op die afstand sloot de ultieme verrassing van 1992 zijn schaatscarrière af.

Olympische Winterspelen · Schaatsen

permalink | plaats reactie |

Reacties