De Antilliaanse bobsleeërs

Vandaag begint het bobsleeën in Vancouver. In 1988 was het Jamaicaanse bobsleeteam een exotische verschijning op de Olympische Winterspelen van Calgary. Minder bekend is dat op diezelfde Spelen ook een Antilliaanse bobploeg actief was.

Er waren veel opvallende deelnemers aan die Winterspelen in Canada, zoals de excentrieke schansspringer Eddy the Eagle, maar bijvoorbeeld ook de skiploeg van Taiwan en Rusiate Rogoywa, een langlaufster uit de Fiji-eilanden. Maar met name bij het bobsleeën was een aantal ploegen actief, dat zich voorheen nooit met wintersport had beziggehouden.

De Caribbean Cup

Landen als Jamaica, Portugal, Mexico en de Maagdeneilanden namen deel met één of meerdere bobsleeteams. Prins Albert was één van de twee inzittenden van de bob van Monaco. De deelname van Jamaica diende als basis voor de zes jaar later gemaakte film Cool Runnings. Deze teams hadden niet echt medaillekansen, en daarom stelden ze bij de tweemansbob zelf een eigen prijs in: de Caribbean Cup.

De met enkele Canadese dollars gekochte beker was het idee van vijftiger John Foster, een bobsleeër namens de Maagdeneilanden die in 1984 in Los Angeles als zeiler aan de Zomerspelen had deelgenomen. De reglementen voor deelname waren dat de gegadigden afkomstig moesten zijn uit landen waar geen sneeuw viel, en waar er geen bobbaan beschikbaar was.

Het Antilliaanse team

Eén van de kandidaten voor deze beker was de bobploeg van de Nederlandse Antillen. Dit was trouwens niet het enige onderdeel waarop de Antillianen uitkwamen, ook het rodelen stond op het programma. De Antilliaanse vlag werd tijdens de opening gedragen door Bart Carpentier Alting.

Niet zo gek, want behalve rodelaar en stuurman van de tweemansbob was de op de Antillen geboren inwoner van Wassenaar ook oprichter van de bob- en rodelbond van de eilandengroep, en bovendien Chef de Mission.

Het Antilliaanse rodelen verliep niet geheel volgens plan. Carpentier Alting wist slechts twee rodelaars achter zich te houden, een gecrashte en een gediskwalificeerde, en eindigde als zesendertigste, net achter de Filippijn Raymond Ocampo. Hij was dan ook enigszins teleurgesteld.

“Mijn opzet om als eerste van de tropische deelnemers te finishen is mislukt. Ik denk dat het mij niet alleen aan goed materiaal maar ook aan voldoende internationale ervaring ontbreekt.” Tegelijkertijd keek hij vol verwachting uit naar het bobsleeën. “Op ons niveau is de overschakeling niet zo groot. Reken maar dat wij in de bobslee zeker de laatste plaats wel ontlopen.”

Een keurige prestatie

Carpentier Alting kreeg gelijk. Samen met remmer Bart Dreschsel zette hij een keurige prestatie neer door als negenentwintigste te eindigen, één plek voor het Jamaicaanse team. “We hebben het niet slecht gedaan. We hebben toch tien landen achter ons gehouden. Het had beter gekund. Een foutje in bocht acht in de eerste manche. Bij het rodelen maakte ik in dezelfde bocht ook een misser.”

De Caribbean Cup werd gewonnen door Prins Albert, die als vijfentwintigste eindigde.

Het Antiliaanse team had de smaak wel te pakken, getuige de uitspraken van Carpentier Alting. “Ik heb het Olympisch Comité van de Antillen moeten beloven dat het geen eenmalige zaak was. We gaan door.” In 1992 was hij inderdaad weer van de partij. Samen met remmer Dudley den Dulk reikte hij in Albertville in de tweemansbob ditmaal tot de zevenendertigste plaats.

Helaas bleef het bij deze twee Olympische avonturen. Na 1992 was er geen Antilliaans team meer present op de Winterspelen. Maar met de Surinaamse roots van vlaggendrager Timothy Beck heeft de Nederlandse viermansbob op deze Spelen toch nog een beetje een exotisch tintje.

Olympische Winterspelen

permalink | plaats reactie |

Reacties