De omwenteling in Zuid-Korea

De Olympische Spelen zitten er bijna op. Voor de Nederlandse schaatsers was het een toernooi met hoge pieken en diepe dalen, met als eindresultaat een tweede plek achter schaatsland nummer één: Zuid-Korea.

Teletekstpagina 855 is vandaag onverbiddelijk:

Tot aan deze Spelen veroverde Zuid-Korea slechts twee medailles bij het langebaanschaatsen. Yun-man Kim pakte in 1992 verrassend zilver op de 1000 meter, en Kang-seok Lee nam het brons van de 500 meter mee uit Turijn. Met de vijf medailles tijdens dit toernooi behoort het shorttrackland bij uitstek nu ook op de langebaan tot de wereldtop.

Op de korte afstanden waren vooraf wel medailles te verwachten voor Zuid-Korea. Sang-wa Lee was al wereldkampioene sprint en bleek ook in Vancouver te sterk voor Jenny Wolf. Bij de mannen werd er vooral gerekend op Kyou-hyuk Lee en Kang-seok Lee, terwijl op de 1000 meter wellicht ook Joon Mun een kans maakte.

Het was echter Tae-Bum Mo die voor de Zuid-Koreaanse medailles zorgde op de sprintonderdelen. Dat was al verrassend, maar nog niks vergeleken bij de sensatie van de pas een half jaar op de langebaan schaatsende Seung-Hoon Lee, die op de stayersafstanden dezelfde oogst (1 goud, 1 zilver) ophaalde als Mo.

Als Seung-Hoon Lee zijn stormachtige ontwikkeling de komende jaren doorzet en er mogelijk nog meer van dit soort shorttrackers de overstap maken naar de 400 meterbaan, is het in 2014 wellicht niet het vingertje van Gerard Kemkers dat Sven Kramer van het Olympische goud op de tien kilometer afhoudt.

Politieke omwenteling? 

En is dat alles? Nee. Mogelijk moeten ook de machthebbers in Zuid-Korea zich zorgen gaan maken. Want als het voorbeeld van de vorige twee Olympische kampioenen 500 meter een precedent heeft geschept staat er in het Aziatische land nog heel wat te gebeuren.

Joey Cheek, 500 meter kampioen in Turijn, steekt zijn politieke ambities niet onder stoelen of banken, en heeft al aangegeven ooit nog eens president van de Verenigde Staten te willen worden. Momenteel is hij nog slechts student aan Princeton, maar al wel druk in de weer met zijn organisatie Team Darfur. Zijn werkzaamheden waren in 2008 reden genoeg voor China om Cheek zijn visum te weigeren, een paar uur voordat hij naar de Spelen in Peking af zou reizen.

Waar Cheek nog druk aan het studeren is nam de Olympisch kampioene van 2006 bij de dames, Svetlana Zjoerova, een veel kortere weg naar de top. Want in het Rusland van judoka Vladimir Poetin werd ze na het beëindigen van haar schaatsloopbaan binnen twee jaar een van de machtigste vrouwen van het land, als vicevoorzitter van de Doema, het Russische parlement.

Dus als de huidige 500 meter-kampioenen Tae-Bum Mo en Sang-wa Lee de komende tijd de betrokkenheid en ambities van Cheek en de politieke bliksemcarrière van Zjoerova gaan combineren, zal er in Zuid-Korea heel wat meer veranderen dan een paar shorttrackers die overstappen naar de langebaan. We wachten af.

Olympische Winterspelen · Schaatsen

permalink | plaats reactie |

Reacties