Niets is leuker dan olympisch nachtbraken

Dat ik de afgelopen weken te weinig nachtrust heb gehad, is normaal voor een sporthistoricus. Sportief nachtbraken is onderdeel van mijn leven, net als in Australië.

Stille nacht, olympische nacht

In Australië is nachtbraken voor de tv een nationale karaktereigenschap. Er wonen namelijk veel sportliefhebbers, die alles willen weten en alles willen zien. Omdat de belangrijkste sportevenementen ter wereld zich minstens zes tijdzones van Australië afspelen, worden die daar midden in de nacht uitgezonden. Het nachtritme van de sportliefhebbers blijft dus alleen onaangetast als de Australian Open wordt gespeeld of als de Olympische Spelen in Australië zijn – ongeveer om de veertig jaar.

“Wij zijn gewend om de grote sportgebeurtenissen op ongewone tijdstippen te bekijken”, zegt de Australische sporthistoricus Daryl Adair hierover. “Maar voor mij zijn die nachtelijke verslagen extra leuk, omdat het iets extra’s geeft.”

Ik ken dat gevoel. De afgelopen week voelde ik me als een Australiër tijdens het kijken van de Winterspelen tot in de kleine uurtjes. Het is onderdeel van mijn leven, omdat ik tenslotte mijn geld verdien met sport – beter gezegd: met sportgeschiedenis.

Als een Nederlander Olympisch goud wint, moet ik meteen erna namens het Olympisch Stadion een verklaring uitsturen dat de naam van die kampioen in de Wall of Fame wordt opgenomen, die in de Marathonpoort hangt. Terwijl die sporter zijn laatste meters aflegt, zit ik al op Twitter.

Het is een zegen dat zulke gebroken nachten onderdeel zijn van mijn gewone leven. Ik ontdekte dit voor de eerste keer in 1996, tijdens het EK Voetbal in Engeland. Precies in die tijd werkte ik aan mijn afstudeerscriptie over Feyenoord in de Tweede Wereldoorlog en was daarom veel sportboeken aan het lezen. Mijn studievrienden schoven wat zenuwachtig aan in de kroeg waar we de wedstrijden keken. “We moeten eigenlijk studeren’, mompelden ze, “dus gaan we straks niet al te laat weg. Jij toch ook? Je bent toch aan het afstuderen?”

Ik stak een sigaret op, bestelde nog een biertje en zette de tv wat harder. “Dit is mijn studie. Ik bestudeer voetbal.”

In die vijftien jaar is er maar één ding veranderd: ik bestudeer tegenwoordig ook de Olympische Spelen. Jammer daarom dat die van 2028 in Nederland zullen zijn, in mijn eigen tijdzone, maar daar denken mijn Australische vrienden ongetwijfeld heel anders over.

Olympische Winterspelen · Olympische Zomerspelen

permalink | plaats reactie |

Reacties