Zoeken

Het eerste WK voor vrouwen werd, onder grote mediabelangstelling, in Ottawa, Canada georganiseerd. Het was exact op de plek waar Isobel haar eerste wedstrijd had gespeeld. De winst van Canada over de Verenigde Staten (5-2) was verwacht, net als de bronzen medaille van de Finsen, die Zweden versloegen.

Canada speelde in roze - witte tenues, die sinds dat toernooi collectoritems zijn. Sindsdien speelt het in het traditionele rood en wit.

Bodychecks, het tegen de boarding smijten van een tegenstander teneinde de puck te veroveren, is sinds dat toernooi overigens verboden - nog steeds. De reden is dat de dames uit Canada en de VS groter en beter getraind zijn dan de rest van de deelneemsters.

1992, Manon Rhéaume

In 1992 debuteerde Manon Rhéaume, dan twintig jaar oud, in het doel van Tampa Bay Lightning, dat op zijn beurt debuteerde in de NHL. Ze kwam niet verder dan twee vriendschappelijke wedstrijden als voorbereiding op het seizoen.

Zij was desondanks de eerste vrouw die de NHL haalde, en aantoonde over het niveau te beschikken. Anderzijds werd de Canadese slechts gebruikt als publiciteitsstunt om de nieuwe club beter op de kaart te zetten. De reacties over deze handelswijze waren gemengd.

2003, Hayley Wickenheiser ≤p≥ Hayley Wickenheiser is de Canadese supervedette en wordt gezien als de beste speelster ter wereld. Op grond van haar capaciteiten maakte zij in 2003 haar debuut in de Finse mannencompetitie, één niveau onder het hoogste. Hierdoor wordt de aanvalster de eerste professionele vrouwelijke veldspeler.

2005, Angela Ruggiero

De Verenigde Staten hebben hun eigen supervedette: Angela Ruggiero. Op 28 januari 2005 stapte zij op het ijs van de Tulsa Oilers, twee niveaus onder de NHL. Ruggiero was de eerste vrouw die in een officiële Noord-Amerikaanse profwedstrijd op het ijs stond in een andere positie dan keeper.

De verdediger is een fenomeen in Amerika. Sinds de Winterspelen van Nagano, waar ze als 18-jarige goud behaalde, won zij ook nog twee keer zilver en één keer brons. Sinds afgelopen februari is zij IOC lid van de atletencommissie.

Competitie

In 1975 werd in de VS een competitie opgezet voor vrouwenploegen, aan de oostkust. Deze liga bestaat nog steeds en is de oudste van alle vrouwencompetities. Desondanks blijft het behelpen, want nog steeds is er geen NHL voor vrouwen. Evenmin hebben mannenteams een vrouwenploeg. Nog steeds duiken af en toe vrouwen op in kleinere mannencompetities.

Canada en de VS hebben elk ongeveer 100.000 speelsters in competitieverband. Maar als het daar al moeilijk is om een sterke competitie op te zetten laat het zich raden hoe het er in de rest van de wereld voor staat. Zweden en Finland gaan redelijk, maar de rest staat op grote afstand van die landen. Er is hooguit een incidenteel succesje, zoals een derde plek op een landentoernooi voor Zwitserland, China of Rusland. Het niveau van genoemde landen is gelijkwaardig, maar onvergelijkbaar met dat van de Grote Twee.

Olympische Spelen

Op de Olympische Spelen van 1998 debuteerde het damesijshockey. Op weg naar de finale verpulveren de Grote Twee de concurrentie. De VS (met de 18-jarige Angela Ruggiero) verslaat Canada, met Manon Rhéaume en Hayley Wickenheiser, uiteindelijk met 3-1.

In Turijn in 2006 zorgde Zweden voor een daverende stunt door ten koste van de VS de finale te halen. Zij wonnen met 3-2 na pentalies. Dit was de eerste keer dat een van de twee grootmachten een officiële wedstrijd verloor van een kleiner ijshockeyland. Insiders en supporters wisten het toen zeker: dit was de doorbraak voor het vrouwenijshockey. De Canadese winst in de finale deed daar niets aan af.

In Vancouver bleek dat (veel) te optimistisch, want Canada en de VS bereikten moeiteloos de finale. In een, volgens deskundigen, zeer hoogstaande wedstrijd won Canada met 2-0 en daarmee de derde gouden ijshockeyplak op rij.

Omdat het niveauverschil in het deelnemersveld van acht ploegen onveranderd blijft, eiste IOC baas Jacques Rogge verbeteringen: “Er is nu een groot verschil. Iedereen erkent dat. Dit is het moment in vrouwenijshockey te investeren. Persoonlijk wil ik ze nog wel wat meer tijd geven om te groeien, maar er moet nu wel een periode van verbetering aanbreken. Zonder progressie kunnen we niet doorgaan.”

Dat zou jammer zijn. De VS en Canada laten tenslotte al 125 jaar zien dat vrouwenijshockey mooie topsport is, een groot podium waardig. Daarom zou een Olympische verwijdering een mokerslag betekenen. Niet alleen voor de sport, maar ook voor hen die zich vaak ten koste van zichzelf hebben ingezet voor erkenning. Van zowel hun sport als zichzelf als volwaardig topatleet.

Olympische Winterspelen

permalink | plaats reactie |