Zoeken

Op 23 maart 1997 woedde de ‘Slag van Beverwijk’ tussen supporters van Ajax en Feyenoord. Hierbij kwam Carlo Picornie om het leven. Met behulp van het boek De F-Side is niet makkelijk kunnen we terugkijken op deze verschrikkelijke gebeurtenis.

In dit boek werd onder meer teruggekeken op dit dieptepunt uit het Nederlandse supportersgeweld. Ajax-supporter 'Fred' stond bij de Wijkertunnel, waaruit de Rotterdammers onverwacht opdoken: "Ze kwamen met wel tweehonderd man en sloten ons van beide kanten in. Het werd een korte clash."

Hij probeerde te ontsnappen via een weiland, maar bleef steken in een geul. "De weilanden waren net omgeploegd en de geulen waren fris. De hele groep die hem (Picornie, redactie) achterna zat, begon met vijftien man op hem in te slaan. Langzaam werd hij naar beneden gebeukt, langzaam...Ik hoorde de knuppels op zijn hoofd neerkomen en vanaf dat moment heb ik een black-out gekregen."

Iets later kwam hij weer enigszins bij zinnen, maar was zwaargewond. "Ik weet niet of ik toen al in mijn rug was gestoken."

In een ziekenhuis werd hij verhoord op de operatietafel. Daarna werd hij zes weken vastgehouden. Pas na een week detentie hoorde Fred voor het eerst dat Picornie dood was. "Oh ja, je gabber is gisteren begraven en dat was best wel een mooie begrafenis. Al je vrienden waren er."

De vriendin van Picornie, Petra, wist niet dat haar vriend bij de supportersclash was. Ze dacht dat hij brood was halen op het Damrak tot ze angstige telefoontjes kreeg. Een vriend zei dat ze meteen het ziekenhuis in Beverwijk moest bellen. Even later vertelde haar zuster dat er iemand was gedood bij supportersgevechten.

"Bam! Nou ja, toen wist ik het al en toen ik op teletekst keek, stond het er al op." Na haar bezoek aan het hospitaal vertelde haar zus dat Picornie twee dagen later Petra ten huwelijk had willen vragen. "Ik had vijftien jaar lopen zeuren om te trouwen en twee dagen voordat hij me zou vragen, gaat hij dood. Die shock kreeg ik ook nog."

In het boek uitte ze haar woede over het gedrag van de politie, die de verkleerde kleren had opgestuurd. "De doos heeft een tijdje op de gang gestaan, want ik durfde hem niet te openen. Na een week heb ik hem opengemaakt. Zijn leren jas kwam eruit, een schoen en toen zijn T-shirt met al dat bloed. Daar heb ik drie kwartier met mijn gezicht in zitten huilen. Het stinkt, het is vies, maar omdat het van Carlo was, vond ik dat niet erg. Ik pakte het volgende kledingstuk en het is weer een shirt. Toen herkende ik pas, dat dàt het shirt van Carlo was. Ik heb gewoon met mijn gezicht in een bebloed shirt van iemand anders zitten huilen. Er zat zelfs een onderbroek in die niet van hem was. Het is schandalig. Je vraagt je af of dat soort fouten gemaakt mogen worden."

Ook zei ze dat ze 's nachts soms over het hek van de begraafplaats klom om bij het graf van Picornie te zitten. "Soms voelde ik me zo alleen, dat ik in het donker over het hek heen klom. Denk je dat ik bang ben? Ik ben toch niet bang voor de dood."

Fred tenslotte vroeg zich nog steeds af waarom hij het wél heeft overleefd. "Laat ik het zo zeggen, als ik daar dood was gegaan, had je mij niet horen klagen." Het was voor hem een belachelijke en zinloze onderneming in Beverwijk.

"Misschien is het ook wel een soort leegte in m'n leven dat ik naar Ajax ging. Ik ben van de nix-generatie. We hadden geen krakersrellen en we konden ons nergens mee identificeren. Ik hield mij alleen bezig met mijn vriendenkring bij Ajax. In wezen was het een leeg kutleven."