Maarten Ducrot komt te laat

Ik wilde mijn paspoort aan de mevrouw van de controle geven toen ik achter me iemand hoorde zeggen: ‘Mevrouw, ons vliegtuig vertrekt over een half uur en de rij is zo lang. Mogen we even voor?’ Het was Maarten Ducrot.

Het was vrijdag en de dag erop zou Milan – San Remo verreden worden, en daar zou de oud-wielrenner verslag van doen, dacht ik. Hij zei tegen de mevrouw dat hij al een half uur in de rij stond. Dat was niet zo, want vijf minuten daarvoor had ik hem aan zien komen lopen bij de incheckbalie. Hij was gewoon te laat.

Te laat komen is niet erg, maar ik heb een verschrikkelijke hekel aan mensen die om wat voor reden dan ook ergens te laat komen en die dan daar zo’n mevrouw mee lastig vallen. Die vragen of ze even voor mogen, heel dwingend en brutaal, op een toon die verraadt dat ze meer mogen dan al die sukkelaars die in de rij staan en die geen televisieverslaggever zijn bij wielrennen. Die zeggen: 'Ik sta al een half uur in de rij'. Terwijl ik en al die anderen het zijn die werkelijk een half uur in die rij hebben gestaan en die nu deze meneer zien vragen of hij even voor mag.

Buiten dat heb ik ook een verschrikkelijke hekel aan de manier waarop Maarten Ducrot zijn verslag doet. Hij is renner geweest, volgens mij heeft hij ooit zelfs een etappe in de Tour de France gewonnen. Hij is een keer, en dat heb ik opgezocht, als 39e in de Tour geëindigd.

Hij zou er dus wel wat vanaf moeten weten, maar op televisie geeft hij blijk van een erbarmelijk koersinzicht en zijn uitdrukkingen zijn clichématig. Hij is de reden dat ik wielrennen kijk op de Belg, waar mensen zitten die vakkundig verslag doen. Ook de jongens van Eurosport zijn beter.

Hier een voorbeeld van zijn commentaar na een overwinning van sprinter Hushovd:

‘Alsof je een emmer leeggooit.’ Er bestaat zelfs een wikiquote met uitspraken van Ducrot. Het lijkt allemaal aardig en er wordt om gelachen, ik trek het niet.

Hier is te zien hoe Ducrot met een verloren weddenschap om gaat: 

Een beetje vent verslindt zo'n deurmat. Ducrot neemt geen hap.

Dus toen hij vlak naast me met zijn paspoort stond te zwaaien schoot er een zin door mijn hoofd die hij iedere koers wel laat vallen: ‘Hij zit achterstevoren op zijn fiets.’

Ik dacht: Jij zit achterstevoren op je bagagekar.

Er schoten allerlei open deuren door mijn hoofd en tegelijkertijd keek ik naar dat magere gezicht en die vragende ogen en naar de mevrouw van de controle en precies op tijd kon ik tegen deze mevrouw zeggen: 'Alstublieft.' En ik gaf haar mijn paspoort. Ze controleerde wat ze moest controleren en Ducrot kreeg geen contact meer en sloot achteraan de rij.

Of hij de Milan – San Remo van afgelopen zaterdag gehaald heeft weet ik niet, ik vloog ook naar elders en kon het die zaterdag niet volgen. De koers is in ieder geval gewoon verreden en Óscar Freire won. Dat spreek je uit als Frère. Ducrot daarentegen noemt hem Fraire.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties