Zoeken

Ik heb Pedro leren kennen in de boksschool aan de Albert Cuyp. Toen ik Morgen zijn we in Pamplona schreef ging ik daar wekelijks naar trainingen kijken. Van boksen wist ik niet veel, ik heb daar veel geleerd. Pedro was een van de trainers.

Toen ik dertien was volgde ik het boksen tijdens de Olympische Spelen van Los Angeles, niet op televisie, dat kan ik me in ieder geval niet herinneren, maar het eerste wat ik ’s ochtends deed was de uitslagen in de krant bekijken. Daar stond Pedro tussen, hij werd vijfde. De teleurstelling was destijds groot, want hij was een van de favorieten. Ook hierover vertelt hij in zijn boek.

Pedro schrijft zoals hij bokste: sterk, rustig, punten scorend en toch zijn tegenstanders op afstand houdend. Dat leest heel goed. Nergens wordt hij sentimenteel en toch deelt hij tikken uit. Ook is hij hard voor zichzelf, wat zowel bij boksen als bij schrijven essentieel is, en wat ook bijzonder is: hij is in staat reflectief te zijn over zichzelf, iets waar heel veel boksers juist een probleem mee hebben. Verder zijn heel veel passages bijzonder grappig. Een voorbeeld:

’Wilma is het eerste meisje dat ik een kusje gegeven heb. In mijn herinnering waren we onafscheidelijk. Als ik nu naar mijn kinderen kijk en hoe die vriendinnetjes en vriendjes hebben, zal dat onafscheidelijke van mij en Wilma wel meegevallen zijn. Toen ik de veertig al gepasseerd was, kwam ik Wilma tegen bij een openluchtfestijn rondom de Stopera in Amsterdam. Ik herkende haar niet, zij mij wel. Ze bleek Linda te heten.'

Ook het verhaal over zijn bokstrip naar Suriname en zijn mislukte ontmaagding is heel geestig:

‘In Suriname ben ik ook (bijna) voor het eerst met de liefde in aanraking gekomen. Toen we op een dag uit gingen, belanden we in een van de horecagelegenheden van Desi Bouterse.

Ik kwam al gauw in gesprek met een jong Surinaams meisje. Niet lang nadat we in gesprek raakten nodigde zij mij uit om met haar mee te gaan. Dat wilde ik maar al te graag. Ik was net 17 jaar geworden. Ik ging met dat meisje mee naar haar kamer. Iedereen van het boksteam Albert Cuyp wist dat ik nog nooit eerder seks met een meisje had gehad. De enige seks die ik had gehad, was met mijzelf.

Ik ging dus mee met dat meisje haar kamer in. Haar kamer binnen gekomen liet ze er geen gras over groeien, binnen een mum van een tijd stond ze naakt voor me. Ze was zo vriendelijk om mij ook te helpen mijn kleren uit te trekken. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Toen ze mijn onderbroek uit deed, twijfelde ze een beetje. Ze kon duidelijk zien dat ik gereed was voor de aanval. Ze trok mij op haar bed en wilde eerst op mij zitten, dat ging niet zo goed.

Op een gegeven ogenblik lag ik boven op haar en probeerde mijn mannelijkheid bij haar naar binnen te brengen. Dat ging niet al te best. Ik hoorde haar OE en AA kreunen, en ik maar duwen en duwen, het lukte niet.
Wat ik niet wist was dat het gehele boksteam Albert Cuyp en de boksers van het Surinaamse boksteam, die ondertussen op de hoogte was van mijn seksuele ervaring, aan de slaapkamerdeur luisterden hoe ik het er van af bracht.

Toen het meisje steeds harder begon te kreunen, werd er op de gang door een van de toeschouwers geroepen: GAAT HET?
Ik riep terug: IK KRIJG HEM ER NIET IN!

Dat was het startschot voor de bestorming van de kamer. De deur werd opengegooid. Binnen een mum van tijd stond de kamer van het meisje vol met Albert Cuyp-boksers en trainers en de boksers en trainers van het Surinaamse boksteam. Bij het zien van mij in mijn nakie, moesten de Albert Cuyp boksers hard lachen. De Surinaamse boksers kregen op dat moment pas echt respect voor mij.’

Nu ging ik niet toevallig naar de brandweerkazerne in Oost. Pedro is brandweerman. Daarnaast geeft bij boksles in Noord. Ik hoop dat hij rustig verder schrijft. Er moeten nog dertig duizend woorden bij, maar dat is denk ik geen probleem. Interessant materiaal genoeg.

Uitgevers kunnen zich melden. Ik zou zeggen: Sla uw slag.