Jorrit Smink is het niet eens met NUSport

Twee maanden geleden plaatste NUSport een recensie over het boek Dromen, pesos en spelersvrouwen van Jorrit Smink. 'Smink bewijst duidelijk', schreef Rob de Haan, 'dat zelfreflectie niet tot zijn grootste talenten behoort.' Smink is het hier niet mee eens.

Vandaag ontving ik mail van Jorrit Smink over de recensie van zijn boek, die Sportgeschiedenis had doorgeprikt van NUSport. Hij wil graag hierop zijn weerwoord leveren, waaraan we natuurlijk graag meewerken. Debat! Discussie! Deining!

Daarom geven we hier het woord aan Smink:

'In november kwam mijn boek Dromen, Pesos en Spelersvrouwen uit. Ik heb daar van recensisten alleen maar (redelijk tot zeer) goeie reactie op gehad. Sophie Hilbrandt vond het zelfs het beste sportboek dat ze in tijden had gelezen. Helaas heeft Rob de Haan namens nusport.nl een recensie geschreven die ten eerste erg paradoxaal is en ten tweede totaal niet klopt.

Het verschil tussen ´op geen enkele pagina saai´ en ´geen geslaagd boek´ is in mijn ogen nogal tegenstrijdig. Maar wat mij erg stoort, is dat deze amateur-recensist verder schrijft dat ik geen zelfkritiek heb. Dit is ontzettend vervelend, want je kunt je er niet tegen verdedigen...
´Jij hebt geen zelfkritiek.´
´Dat heb ik wel.´
´Zie je wel.´

Normaal had het me niets uitgemaakt, maar helaas is dit de enige recensie die op internet is gekomen, terwijl andere recensie die wel hout sneden alleen in de kranten bleven. Wat me in dit opzicht zeker uitmaakt is dat naar dit prutswerk nu verwezen wordt door kwalitiatieve sites, zoals die van jullie.

Het is zoals filmmaker Kevin Smith zegt: ´Je kan iets hebben gemaakt, maar als één iemand op internet iets over jouw werk roept, zonder er iets van af te weten en zonder iets te onderbouwen en met als enige doel je af te kraken, dan nog geloven heel veel mensen het. Dat is de dark site of the internet.´

Hoe dan ook, ik vind dat ik me vanaf bladzijde 1 uiterst kwetsbaar opstel. Ik geef steeds aan dat ik geen voetballer ben, geen coach, maar juist een avonturier met een droom, die daarna mislukt. Het hele boek is al een vorm van zelfspot, want welke idioot schrijft er nou een boek over iets dat compleet mislukt is?

De reden dat ik het heb geschreven is daarbij dat ik een beeld wilde geven van hoe het nu gaat in het Zuid-Amerikaanse voetbal. Rob de Haan gelooft niet dat de door mij beschreven mensen ´echt´ zijn. Dat komt door zijn bekrompen Nederlandse visie. Hij is kennelijk nog nooit in Zuid-Amerika naar een wedstrijd geweest, laat staan dat hij iets af weet van hoe daar de verhoudingen binnen clubs liggen.

De door mij beschreven mensen komen bij iedere club voor. Het is de dagelijkse werkelijkheid in Zuid-Amerika, waar ik gewoon ook onder heb geleden. Kortom mijn verhaal is zeker niet absurd, het is tekenend voor Zuid-Amerika en dat heb ik willen beschrijven.

Daarnaast wil ik je, dit terzijde, ook vertellen dat ik volledig ben opgelicht in Chili, door de club waar ik werkte. Dit heb ik niet in het boek geschreven, maar is ondertussen wel toegegeven door een aantal bestuursleden. Dat verhaal ligt nu bij de rechter. Ook niet gek... dat is het voetbal hier.

Ik vind het kortom jammer dat je linkt naar een recensie van iemand die het boek niet begrepen heeft. Zeker aangezien een topper als Arthur van den Boogaard ook een recensie heeft geschreven, die juist erg sterk was. Wellicht zou je willen overwegen zijn recensie er bij te plaatsen.

Met vriendelijke groeten,

Jorrit Smink'

Nawoord Sportgeschiedenis.nl

De recensie van Arthur van den Boogard staat hier.

Sportboeken · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties