Duitsers voetballen anders dan Nederlanders

Een Duitser geeft sluwe passjes, een Argentijn pingelt en een Brit werkt zich uit de naad. Of hij nu in het park speelt of in de WK-finale.

Op woensdagavond speel ik altijd slecht voetbal met wat andere oude mannen in Parijs. Ik schreeuw tijdens de wedstrijd altijd in mijn slechte Frans aanwijzingen naar mijn medespelers. Zij luisteren daar niet naar. Dat heeft te maken met een botsing van twee voetbalculturen. Ik ben opgegroeid in Nederland, waar voetbal gepaard gaat met uitgebreide discussies. In Frankrijk wordt het als onbeleefd gezien om tijdens het spel te praten, dat begin ik zo langzamerhand in te zien.

Nationale verschillen zoals hier beschreven, zullen ook een rol spelen op het WK, volgende maand. Zelfs de globalisering heeft die verschillen niet totaal kunnen uitbannen. Tenslotte komen ook de beste voetballers ergens vandaan.

De meeste hebben tot aan hun late tienerjaren in hun eigen land gevoetbald en zo toch een, enigszins verwaterde, versie van de nationale stijl meegekregen. En al probeert iedereen altijd elkaars voetbalstijl te kopiëren, toch kan niemand verdedigen zoals een Italiaan dat doet of dribbelen als een Braziliaan. Dat komt doordat veel Brazilianen het Braziliaans voetbal vanaf hun tweede jaar met de paplepel ingegoten krijgen. Als je het als kind niet leert, kun je het later als professional niet meer leren.

De afgelopen 35 jaar heb ik gevoetbald met de meest uiteenlopende nationaliteiten. Hier zijn een paar nationale trekjes die voetballers houden – of ze nu als jochie op het speelveldje voetballen of straks op het WK.

Duitsland

Een van mijn medespelers in Parijs is Duits. Hij is geen verfijnde voetballer, maar staat nooit stil, wint de tackle altijd en speelt de bal vervolgens keurig in de voeten van een medespeler, die precies op de goede plek staat. Ik heb ooit eens aan een andere Duitser gevraagd, die ooit bijna profvoetballer was geworden, waarom Duitsers in de meeste gevallen zulke goedgekozen passjes geven. Je ziet ze maar zelden idioot lange ballen geven of de bal zomaar wegtrappen. Misschien is dat wel, zei die tweede Duitser, omdat ze maar een beperkte keuze hebben. Ze doen wat voor de hand ligt.

De geraffineerdheid van het Duitse voetbal, zoals we dat op WK’s zien, komt vaak voort uit een gebrek aan fantasie.

Engeland

Na mijn tijd in Nederland ging ik in Engeland naar de universiteit. Bij de eerste training van mijn universiteitsteam gingen we kopballen oefenen. Er kwam een hoge bal aan en iemand kopte hem hard via de grond hoog in het net. Ik had nog nooit zo’n harde kopbal gezien.

Daarna heb ik niet meer gezegd dat Engelse voetballers ‘geen techniek hebben’. Oké, ze konden niet zo goed overspelen als Nederlanders, maar ze konden weer andere dingen. Mijn teamgenoten hadden goed naar hun rolmodellen op tv gekeken en naar de trainers en andere jongens op het voetbalveldje en zo geleerd om te koppen en te tackelen.

Op diezelfde wijze leren Duitsers van afstand schieten; Italianen kunnen weer heel goed dekken. Elk Italiaans jochie leert in zijn dorpsteam waar hij precies moet staan,en hoe hij de speler die hij dekt steeds even aan moet raken om te volgen waar hij heen gaat, en hoe je een bloktackle moet maken. Die dingen heb ik in Nederland en Engeland nooit geleerd.

Scandinavië

Elke voetbalcultuur brengt een eigen sfeer in het team met zich mee. Toen ik ooit uitgeleend was aan Scandinavië om mee te spelen in een wereldkampioenschap voor schrijvers, merkte ik dat iedereen elkaar liep te prijzen. Heerlijk was dat! In Nederland schelden je teamgenoten je uit als je niet intellectueel genoeg speelt, in Engeland als je niet hard genoeg je best doet. Het team van Scandinavië won met 5-0 van Duitsland in de finale van het schrijvers-WK (ja, echt waar).

Frankrijk

Al die jaren in Parijs heb ik me afgevraagd wat de Franse nationale stijl nou is. Uiteindelijk las ik een interview met de bondscoach van Frankrijk, Raymond Domenech, waarin hij onthulde dat de Fransen geen eigen stijl hebben. Hij zei dat Frankrijk zijn stijl bij elkaar leent.

Ontwikkelingslanden

Sommige landen hebben geen eigen stijl maar delen die met meerdere landen. Het duidelijkste voorbeeld hiervan is de ‘stijl van de ontwikkelingslanden’, waarbij iedereen dribbelt alsof hij in zijn eentje speelt. Of je in Regent Park in Londen nu een balletje trapt met Algerijnen of met Argentijnen, irritant is het allebei. Ik durf deze generalisatie aan: landen die minder georganiseerd zijn, hebben de neiging individualistisch, weinig gedisciplineerd voetbal te spelen. Dat komt waarschijnlijk omdat de mensen uit die landen leren voetballen met hun vriendjes op een veldje, terwijl je in georganiseerde landen in clubverband leert voetballen van een coach met een diploma.

Op het WK zullen de meeste teams over het algemeen in dezelfde wereldwijde voetbalstijl spelen. Maar er zal altijd een actie tussen zitten – bijvoorbeeld een Italiaanse tackle – die maar uit dat ene land afkomstig kan zijn. Dan zul je de geest van de mandekker van vroeger op de schouder van de mandekker van nu zien zitten. En om die momenten gaat het grotendeels op een WK.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties