Irak-Iran op het voetbalveld

De buurlanden Irak en Iran vochten in de jaren tachtig een bloedige oorlog uit. In 1988 werd er een staakt-het-vuren bereikt. De nationale ploegen van de twee voetbalmaffe landen troffen elkaar sindsdien meerdere malen in het voetbalstadion.

In 2001 stond er een uniek tweeluik tussen de twee nationale teams op het programma. Voor het eerst sinds de oorlog van de jaren tachtig speelden Irak en Iran op elkaars grondgebied, voor wedstrijden om de WK-kwalificatie.

Irak-Iran

De eerste ontmoeting was begin september in Irak. Bij hoge uitzondering mocht Iran van de Verenigde Naties met het vliegtuig afreizen naar het buurland, waarvan het luchtruim normaal gesproken verboden terrein was. Irak gaf de toeschouwers vrije toegang om ervoor te zorgen dat het stadion in Bagdad bomvol zat.

De zestigduizend fanatieke supporters in Bagdad zagen Irak met 2-1 verliezen. Het publiek gedroeg zich netjes en juichte de Iraniërs zelfs toe na hun verdiende overwinning. Ook op het veld voerde fair play de boventoon. De Irakese overheid was minder tevreden. Oedai Hoessein, de zoon van Saddam en chef van de voetbalbond, zette na afloop acht spelers uit de selectie.

De Iraanse overheid gebruikte de spelers van de nationale ploeg tijdens de trip naar Irak voor eigen propagandadoeleinden. De meeste heiligdommen van de sjiieten liggen op Irakees grondgebied. Het bezoek dat de Iraanse spelers brachten aan deze heilige plaatsen werd vastgelegd door de Iraanse televisie. Na terugkomst in Iran werden ze ingehaald als helden, die terugkeerden van hun ‘veroveringstocht’ in Irak.

Iran-Irak

Een maand later werd de wedstrijd in Teheran gespeeld. Iran moest winnen om in de race te blijven voor een WK-ticket, Irak was al uitgeschakeld. De acht (!) sportkranten in Iran benadrukten het belang van de wedstrijd en stookten het vuurtje behoorlijk op met verwijzingen naar oorlog en andere minder fijnzinnige toespelingen.

Mehdi Mahdavikia, een van de Iraanse sterspelers, wees op het belang van de wedstrijd voor de kwalificatie, maar ontkende ook de extra dimensie niet, wellicht ingegeven door enig pragmatisme.

“Er is geen haat van onze kant ten opzichte van de Irakezen. Toen we Irak bezochten, kregen we een erg warme ontvangst van de mensen. Echter, we kunnen nooit het unieke offer vergeten dat onze martelaren in de oorlog gemaakt hebben en we eren hun nagedachtenis.”

Ook het regime was het verleden niet vergeten. Voor de aftrap werd een groep oorlogsveteranen officieel geëerd, waarbij het nationale team hen bloemen overhandigde. Het publiek reageerde gelaten op deze ceremonie. Tijdens de volksliederen bleek dat de toeschouwers andere opvattingen hadden dan het bewind. Het Irakese volkslied werd in stilte aangehoord, maar het eigen volkslied werd massaal uitgefloten.

Sport en politiek · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties