Zoeken

Een paar jaar geleden werden op een Italiaans internetforum herinneringen opgehaald aan de wonderlijke wielerloopbaan van Garry Clively. Nog voordat zijn landgenoot Phil Anderson van zich deed spreken, werd deze Australiër in 1977 zevende in de Ronde van Spanje. Tweeëntwintig was Clively toen pas. Maar in plaats van een succesvolle sportcarrière uit te bouwen, stopte de getalenteerde renner nog datzelfde jaar met wielrennen. Hij keerde terug naar zijn geboorteland waar hij zich aansloot bij de Hare Krishna.

Verscheurd door twijfels

Inmiddels heeft de oud-renner vanuit Melbourne zelf gereageerd op het wielerforum. In behoorlijk Italiaans overigens. Dat is niet zo heel vreemd. De Australiër versleet het eerste deel van zijn wielercarrière namelijk bij Italiaanse ploegen. Zijn reactie is niet van recente datum, maar dateert al van november 2007. Toch blijft het de moeite waard om te horen wat de renner zelf te vertellen had over zijn onverwachte vertrek uit het profpeloton, ruim dertig jaar geleden.

Clively was verrast dat zijn Italiaanse wielerjaren nog niet vergeten waren. Met plezier keek hij terug op de contacten die hij maakte bij de Italiaanse ploegen Siapa en Magniflex, en hij herinnerde zich de schoonheid van het landschap van de Dolomieten. Ook erkende hij de waarden die hij zich in het peloton had eigen kunnen maken, zoals moed, respect en vriendschap.

Toen hij naar Europa trok had de jonge Clively zich een voorstelling gemaakt van zijn toekomst. Tot zijn dertigste, tweeëndertigste koersen in Europa was de bedoeling, om daarna een min of meer spiritueel leven te gaan leiden. Maar omdat de dingen meestal anders lopen dan verwacht werd de jonge wielerprof, ondanks zijn succesvolle optreden in de Vuelta, in de laatste maanden van 1977 verscheurd door twijfels.

Een interne oorlog tussen de atleet en ‘il mystico’, zoals Clively het zelf verwoordde. Dat klinkt als een identiteitscrisis. Al vanaf zijn jeugd had hij gezocht naar het diepere of hogere. ‘Trovare Dio’, ‘Finding God’. De talentvolle renner besloot terug te keren naar Australië, waar hij een paar weken verbleef bij de Hare Krishna, maar al snel ontdekte hij dat het niet zijn ‘filosofie’ was. Later hield Clively zich bezig met psychologie en met meditatie.

Evenwicht

Het omvangrijke behoudende deel van het wielerwereldje zal weinig op hebben met de spirituele zoektocht van de Australiër. Tegelijkertijd is zijn levensvisie een verademing. De weg naar innerlijke rust en vrede, het is weer eens wat anders dan de zucht naar roem, geld en glorie. Diepgang is geen doodzonde. Integendeel, renners met een bredere of diepere kijk op het leven kunnen van toegevoegde waarde zijn voor de traditioneel conservatieve wielerwereld.

Onafhankelijke geesten zijn er wel meer binnen het cyclisme. De Nederlander Bram de Waard bijvoorbeeld, die net als Clively een veebelovende profcarrière aan zich voorbij liet gaan, omdat hij in de prestatiegerichte wielersport weinig voldoening vond. Maar ook een filosofisch ingestelde (ex-) renner als Pedro Horrillo kijkt graag verder dan zijn wielerneus lang is. De Bask die jarenlang uitkwam voor de ploeg van Rabobank vond wel zijn weg binnen het profpeloton.

Ook voor Garry Clively bleek de fiets uiteindelijk zijn lotsbestemming. Aan het eind jaren van de jaren tachtig keerde hij terug in het zadel, om in 1989 zelfs nog wegkampioen van Australië te worden bij de eliterenners. Uit zijn reactie op het internetforum valt op te maken dat de ooit zo beloftevolle renner een evenwicht heeft weten te vinden tussen ‘il mystico’ en de sporter. Voor hem lijkt de cirkel rond.