De voetbaloorlog tussen El Salvador en Honduras

In 1969 bestonden er veel spanningen tussen El Salvador en Honduras. Immigratieproblemen en grensconflicten hadden de verhoudingen tussen de twee Midden-Amerikaanse buurlanden behoorlijk verziekt. Enkele WK-kwalificatiewedstrijden gooiden extra olie op het vuur.

Honduras - El Salvador

Op 8 juni 1969 stond een eerste onderlinge kwalificatiewedstrijd op het programma in de Hondurese hoofdstad Tegucigalpa. Het team van El Salvador werd door de Hondurese bevolking niet echt hartelijk ontvangen. Wat heet, de nacht voor de wedstrijd konden de spelers van het bezoekende elftal geen oog dicht doen. Honderden Hondurese fans schoten vuurpijlen af bij het hotel, drukten onophoudelijk op hun autoclaxons en sloegen met stokken op lege vaten.

Alsof dit nog niet genoeg was scandeerden ze vijandige spreekkoren en gooiden ze stenen door de ramen van het hotel. El Salvador verloor de volgende dag de wedstrijd met 1-0 door een doelpunt van Roberto Cardona, waarna de Salvadoranen uitgejouwd en ondergespuugd aan boord van hun vliegtuig gingen. In El Salvador was de teleurstelling over dit resultaat erg groot.

De achttienjarige Amelia Bolaños was zo aangedaan door het verlies, dat ze zichzelf door het hart schoot met het pistool van haar vader. Het meisje werd in El Salvador meteen als een martelaar beschouwd, een echte volksheldin. De media waren voor een groot deel verantwoordelijk voor deze mythevorming, zoals de krant El Nacional die verklaarde dat ‘[d]it jonge meisje het niet [kon] aanzien dat haar vaderland door de knieën moest gaan’.

Bolaños kreeg een op televisie uitgezonden staatsbegrafenis. De president met zijn ministers en vertegenwoordigers van het leger waren daarbij aanwezig. Haar kist werd omwikkeld met de vlag van het land. Het Salvadoraanse voetbalelftal liep mee in de parade achter de doodskist.

El Salvador - Honduras

Op 15 juni stond de tweede wedstrijd op het programma in het Flor Blanca-stadion in San Salvador. Nu was het de beurt aan de fans van El Salvador om zich te laten gelden en de spelers van Honduras uit hun slaap te houden. Naar verluidt werden er rotte eieren en zelfs dode ratten naar binnen gegooid door de kapotgeslagen ramen van het hotel.

De volgende dag werd de Hondurese ploeg in gepantserde auto’s naar het stadion vervoerd. Dit bleek geen loze maatregel, want langs de route stond een woedende menigte, waarvan velen het portret van Bolaños omhoog hielden. In het stadion was een groot aantal militairen prominent aanwezig. Ze vormden een indrukwekkend cordon rond het veld.

De Hondurese vlag werd tot groot enthousiasme van de toeschouwers verbrand en in plaats hiervan werd een haveloos vod de lucht in gehesen. Het volkslied van Honduras was vanwege de door de fans geproduceerde herrie niet te horen. Tegen dit soort praktijken bleek de Hondurese ploeg niet bestand en al voor rust stond het team met 3-0 achter, wat ook de eindstand bleek te zijn.

De Hondurese bondscoach Mario Griffin vond het wel best zo. “We hebben ongelofelijk geluk dat we verloren hebben.” Het verliezende team vertrok na afloop als een speer in de gepantserde wagens naar het vliegveld. Een aantal meegereisde fans was minder gelukkig. Ze werden mishandeld door de Salvadoranen. Twee Hondurezen overleden en een onbekend aantal raakte gewond. Honderdvijftig van hun auto’s gingen in vlammen op.

Aan de wedstrijden tussen de twee landen was nog geen einde gekomen. Weliswaar was El Salvador op doelsaldo de winnaar van de onderlinge confrontaties, maar volgens de toen geldende regels waren de doelcijfers niet van belang. Teams die in puntenaantal gelijk waren geëindigd moesten een derde beslissingswedstrijd spelen op neutraal terrein.

Meer over Honduras-El Salvador is de lezen in Burenruzies. Voetbalinterlands vol strijd en rivaliteit.

Sport en politiek · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties