Zoeken

Johan Bruyneel sloeg op zaterdag 8 juli 1995 een dubbelslag in de rit van Charleroi naar Luik. De tegenwoordige ploegleider, tevens steun en toeverlaat van Lance Armstrong, was halverwege de jaren negentig een behoorlijke ronderenner bij Once. Zo was de Belg in de Tour van 1993 al eens zevende geworden. Maar nu reed hij toch vooral in dienst van de kopmannen Laurent Jalabert en Alex Zülle.

Op de lastige Mont Theux was het Bruyneel zelf die aanviel. Waarschijnlijk om de koers te openen voor Jalabert, die net in Theux de tussensprint had gewonnen. Miguel Indurain, toen viervoudig Tourwinnaar, reageerde hoogstpersoonlijk. Omdat Jalabert moest passen zette de Spaanse stoomlocomotief zich op kop. Bruyneel bleef in zijn wiel, tactisch een juiste keuze. Zo stoof de tandem Indurain-Bruyneel over de Côte des Forges op weg naar Luik.

Bruyneel indertijd: “Ik zat in een droompositie in het wiel van Indurain, want hij wilde de concurrentie op achterstand zetten. Ik beschermde de positie van mijn ploegmakkers Jalabert en Zülle en kon me dus afzijdig houden. Zo’n kans krijg je maar één keer in je leven.”

Het resultaat van de hele onderneming: Indurain pakte na een vlucht van zo’n dertig kilometer vijftig seconden tijdwinst op alle favorieten. Voor Bruyneel was er de ritwinst én de gele trui. Die mocht de Once-renner de volgende dag voor eigen publiek verdedigen, in een tijdrit over vierenvijftig kilometer van Hoei naar Seraing.

Indurain bijna geklopt

Miguel Indurain veroverde in de tijdrit de leiderspositie in het algemeen klassement. Die zou hij op weg naar zijn vijfde Tourzege ook niet meer afstaan. Johan Bruyneel deed over zijn gele triomftocht ruim drie minuten langer dan Indurain, goed voor een zevende plaats in de daguitslag. Maar het was een andere toekomstige ploegleider die in de voorsteden van Luik bijna voor een daverende verrassing zorgde.

In 1993 was het kalende hoofd van Bjarne Riis voor het eerst vóór in het Tourpeloton opgedoken. In een vorig wielerleven had de Deen vooral toprenners als Laurent Fignon uit de wind gehouden. Nu bleef hij op weg naar Seraing virtueel in het spoor van Indurain. Het scheelde niet veel of de outsider Riis had de grote Indurain die dag al geklopt.

Slechts twaalf seconden kwam Riis uiteindelijk tekort. De TGV Indurain schoot nog net op tijd in gang. Heel wat anders dan de verpletterende voorsprong die ‘El Rey’ in die dagen meestal bij elkaar reed in langere tijdritten. Lag het aan de inspanningen op weg naar Luik? Of waren het tekenen van verval, en begon zijn koninkrijk langzaam maar zeker te wankelen?

Bjarne Riis was toen al een dertigplusser. Op dat moment reed hij nog voor de roemruchte Gewiis-ploeg, waar Jevgeni Berzin de kopman was. De Deen zelf in 1995: “Als ik geweten had dat ik Indurain kon kloppen, had ik ongetwijfeld in die laatste klim nog eens extra op de pedalen geduwd. Ik wist nu geen enkel moment hoe de stand van zaken was.”

Medische begeleiding

Riis had de Tour dat jaar naar eigen zeggen al kunnen winnen. Het drama Fabio Casartelli gooide roet in het eten. Casartelli kwam tijdens de vijftiende etappe tragisch om het leven na een val in de afdaling van de Portet d’Aspet. De dag daarna reden de renners stapvoets over de Pyreneeëncols. Riis was de enige renner in het peloton die tégen het gepaste eerbetoon aan de Italiaan was. De Deen had juist die dag zijn grote aanval op de gele trui gepland.

Het koningsdrama voltrok zich een jaar later alsnog, in de Tour van 1996. Uitgerekend in de rit naar Pamplona kwam er een definitief einde aan de alleenheerschappij van Miguel Indurain. Riis verstevigde die dag zijn leiderspositie. De vijfvoudige Tourwinnaar werd op minuten gereden. Johan Bruyneel ontsnapte tijdens die Tour aan de dood, nadat hij in het shirt van Rabobank een ravijn indook.

De Tourzege van de Deen werd indertijd gezien als een zeer verfrissende, na de jarenlange Spaanse overheersing. Maar in de jaren daarna zongen steeds hardnekkiger geruchten rond dat Riis’ opzienbarende prestaties vooral het gevolg waren van een stevige ‘medische begeleiding’.

Inmiddels heeft de huidige ploegleider van Team Saxo Bank toegegeven dat hij in die dagen Epo gebruikte. Net als vermoedelijk de meeste van zijn concurrenten overigens.