Zoeken

Vorig jaar leek het Mark Cavendish wel erg gemakkelijk af te gaan. Voordat hij winnend de eindstreep passeerde kon de sprintbom van the Isle of Man eerst nog zijn vriendin sms’en en daarna twintig berichten Twitteren, om vervolgens op zijn gemak te bedenken met welk gebaartje hij nu weer over de finish zou gaan.

Cavendish won in 2009 zes ritten in de Tour. Dit jaar gaat het allemaal wat moeizamer. De Brit moet oppassen dat hij niet in de voetsporen treedt van Frank Vandenbroucke. Voor je het weet ga je de geschiedenisboeken in als gevallen godenzoon. Toch heeft Cavendish nog maar drie zeges nodig om zich de succesvolste Toursprinter van de afgelopen vijfentwintig jaar te mogen noemen.

De beste Toursprinters

Wie zich de allerbeste Toursprinter aller tijden mag noemen is moeilijk vast te stellen. Charles Pélissier en Raffaele di Paco vochten in jaren dertig van de vorige eeuw al legendarische duels uit. De Fransman Pélissier - de eerste wielrenner met het imago van een filmster - won in totaal zestien Touretappes. Zijn Italiaanse rivaal Di Paco kwam tot elf zeges.

Toch kwamen lang niet al hun overwinningen tot stand in een massasprint. Ze wonnen ook in kopgroepen of in pelotonnetjes van een man of dertig. Datzelfde geldt voor André Darrigade. Deze razendsnelle Fransman - in 1959 werd hij wereldkampioen op de weg in Zandvoort - won in de jaren vijftig en zestig niet minder dan tweeëntwintig Touretappes.

In ieder geval is Mark Cavendish één van de beste Toursprinters van de afgelopen vijfentwintig jaar. Geen enkele andere ‘snelle man’ won in deze periode tijdens één Tour zes ritten. Jean-Paul van Poppel (1988), Mario Cipollini (1999) en Alessandro Petacchi (2003) kwamen tot vier sprintzeges in één Tour. Cipollini won ook nog eens vier dagen op rij, maar daar was wel een deklassering van Tom Steels voor nodig.

De volgende renners wonnen in de periode 1985-2010 (t/m de eerste etappe naar Brussel) de meeste Touretappes in een massasprint. In dit overzichtje vinden we zowaar ook nog twee Nederlanders: *

Mario Cipollini (Ita) 12
Erik Zabel (Dui) 12
Robbie McEwen (Aus) 12
Mark Cavendish (Eng) 10
Tom Steels (Bel) 9
Jean-Paul van Poppel (Ned) 9
Djamolidin Abdoesjaparov (Oez) 7
Tom Boonen (Bel) 6
Alessandro Petacchi (Ita) 5
Thor Hushovd (Noo) 5
Oscar Freire (Spa) 4
Jeroen Blijlevens (Ned) 4

‘Geen trap te veel’

Vanaf de jaren tachtig en negentig worden massasprints steeds meer ‘geregisseerd’ vanuit de ploegleidersauto. Complete ploegen worden opgeofferd aan één sprinter, die door een zogenaamd treintje wordt ‘afgezet’ aan de finish. Op zijn Slogblog schreef Fred van Slogteren ooit een stukje over de Italiaanse wegsprinter Pierino Baffi, een tijdgenoot van André Darrigade:

“Tijdens een rit die Petacchi zou kunnen winnen, hoeft hij geen trap te veel te doen. Hij wordt de hele dag uit de wind gehouden tot de laatste kilometers aanbreken. Bij Baffi was dat heel anders. Die moest de hele dag zijn kopman uit de wind houden en water halen. En als hij er dan op het laatst nog bij zat dan kon hij meesprinten.”

Ook Mark Cavendish heeft bij HTC - Colombia zo’n beetje de gehele ploeg tot zijn beschikking. De tweeëntwintig etappezeges van André Darrigade blijven nog wel even buiten bereik, maar de Brit kan de komende drie weken wel alle andere ‘moderne’ Toursprinters overtreffen.

* In 1997 werd Blijlevens in de zesde etappe naar Marennes tot winnaar uitgeroepen, na diskwalificatie van Erik Zabel. De Duitser won dus eigenlijk zelfs dertien keer. Het was de tumultueuze sprint waarin Tom Steels in volle finale een bidon gooide naar Frédéric Moncassin.