Pedaalridder Arie den Hartog en Milaan-San Remo

Arie de Hartog is lid van wielerclub De Pedaalridders. Deze club speelt een centrale rol in de documentaire ‘Toen zij van Rotterdam vertrokken’, die vanavond om 22.40 uur wordt uitgezonden op Nederland 2. Den Hartog is echter niet zomaar een renner: hij wist als eerste Nederlander Milaan-San Remo te winnen!

Arie den Hartog. Foto via De Familie.

Door Fred van Slogteren

Den Hartog was begin jaren zestig een topamateur. In 1964 kreeg hij zelfs een contract aangeboden bij St.Raphael-Gitane, de ploeg van Jacques Anquetil, de eerste vijfvoudige Tourwinnaar. Als neo-prof liet hij meteen zien dat hij een stukje kon fietsen, want hij behaalde in zijn eerste jaar als beroepsrenner ruim twintig overwinningen, waaronder de Ronde van Luxemburg.

In 1965 stak hij al vroeg in een blakende vorm. Hij beëindigde Parijs-Nice op de zesde plaats, maar een week later stond hij toch anoniem aan het vertrek van Milaan-San Remo. Aan de finish verschalkte hij echter de Italiaanse azen Adorni en Balmanion op professionele wijze en won de koers.Zo werd 19 maart 1965 dé dag uit het wielerleven van Arie den Hartog. Hoe beleefde hij het zelf?

"Milaan-San Remo is vooral bekend vanwege ...de finale. Die is lastig, maar in onze tijd was het nog veel lastiger om in die finale te geraken. Daar was je de hele dag mee bezig. Ik zat constant voorin, maar het peloton brak en toen kwam ik in een sterke groep terecht met mannen als Van Looy, Vannitsen, Wolfshohl en Stablinski. We gingen op jacht naar de groep voor ons en toen we aansloten dachten we op kop te zitten. Dat was dus niet zo, want Adorni en Balmanion waren ontsnapt."

"De samenwerking in onze groep vlotte niet zo erg en daarom werd er veel gedemarreerd. Ik was die dag beresterk en toen ik sprong, kon ik vrij snel bij die twee vooraan aansluiten. Uit hun gedrag kreeg ik toen voor het eerst het gevoel dat ik die koers wel eens zou kunnen winnen. Zij wilden met me praten en dat is het teken dat het beste eraf is. Ik keek ze eens aan en ik lette er goed op hoe ze het aanpakten als ik overnam. Toen wist ik het zeker: ik kon ze hebben!”

"Op de Poggio heb ik steeds op kop gereden om het tempo zo hoog mogelijk te houden, zodat zij niet konden demarreren. In de afdaling bleef ik steeds zo’n tien meter achter ze, precies genoeg om te voorkomen dat een van die twee weg zou kunnen rijden, want dan was ik natuurlijk geflest. Toen we beneden kwamen, probeerde Balmanion te ontsnappen, maar ik kon hem makkelijk terughalen. Adorni vertrouwde als de betere sprinter op zijn eindschot, want hij had met Balmanion afgesproken dat die de sprint voor hem zou aantrekken. Voordat Adorni kon aanzetten, reageerde ik precies op het juiste moment. Ik hield hem aan de binnenkant naast mij en hij kon geen kant meer op. In het zicht van de finish heb ik alles gegeven wat ik nog in me had. Ik reed Adorni finaal los en op de streep had ik zelfs een paar lengten voorsprong. Ik had de Primavera gewonnen!"

De Nederlandse wielerliefhebbers weten het na deze zege zeker: met Arie den Hartog is een renner opgestaan, die het helemaal zou gaan maken. Het komt er echter niet uit. In de Tour van 1965 geeft hij op en raakt zo wat uit de belangstelling, mede omdat Jan Janssen zich dat jaar in diezelfde Tour als een mogelijk toekomstige winnaar manifesteert. In 1967 wint Den Hartog op indrukwekkende wijze nog wel de Amstel Gold Race.

In 1968 rijdt hij een sterke Tour als secondant van winnaar Janssen. Het aantal overwinningen loopt in de jaren daarna terug en langzaam verdwijnt hij uit de rijen der subtoppers. Eind 1970 stopt Caballero met haar wielerploeg en moet Arie op zoek naar een andere firma. Tot in januari is hij in onderhandeling met enkele Franse en Italiaanse ploegen, maar de aanbiedingen ontstijgen nauwelijks het shirt- en broekniveau. Op 29-jarige leeftijd besluit hij te stoppen.

Arie den Hartog heeft grote koersen gewonnen. Toch zijn de kenners het er over eens dat hij niet alles uit zijn carrière heeft gehaald. “In de grote rondes had ik altijd wel een slechte dag en ik denk dat ik ook niet altijd mijn seizoen goed heb ingedeeld.”

Na enig aarzelen voegt hij eraan toe dat hij wellicht ook niet het juiste karakter had.

"Om de top te halen, moet je in staat zijn desnoods stervend over de finish te komen. Dat kon ik niet. Jan Janssen kon het wel. Die kon het laatste restje kracht desnoods uit zijn haarwortels halen. Ongelooflijk, die kon finishen in een toestand dat je dacht: die haalt de volgende dag echt niet meer. Maar ’s ochtends liep hij weer te fluiten. Ik neem daar mijn petje voor af. Maar wat kun je eraan doen? Karakter zit tussen je oren en nergens anders. Je trekt onbewust voor je zelf een grens, waar je niet overheen kunt. Of je nu wilt of niet."

Dit artikel is gebaseerd op een interview van Fred van Slogteren met Arie den Hartog uit maart 1996. Het gesprek vond plaats in Nieuwstadt in Limburg.

Sport in beeld · Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties