Zoeken

‘Dit gaat ons seizoen worden’, verkondigen de reclames voor Manchester City op de zijkant van de stadsbussen aldaar en gelijk hebben ze. City heeft deze zomer een economische stelling uitgeprobeerd: als je meer uitgeeft dan alle andere clubs, zul je ze op het veld verslaan.

Alleen al in de afgelopen week contracteerde City Mario Balotelli en James Milner. De club heeft nu zo’n 425 miljoen euro uitgegeven aan transfers sinds Sjeik Mansour, lid van de regerende familie van Abu Dhabi, de club in 2008 overnam. Er zijn kenners die gewoon niet kunnen geloven dat City het voor elkaar krijgt. Toch worden de slogans onderbouwd door de wetten van het voetbal.

‘Je kan het kampioenschap voor een team niet kopen’, is een van de favoriete, maar niet bewezen, wijsheden in het voetbal. Alex Ferguson, manager van Manchester United, zei het deze week nog: ‘Die grote uitgaven, die we nu zien, zullen nog zo’n twee, drie jaar doorgaan, tot ze inzien dat je niet altijd alles met geld kunt bereiken.’ Hij heeft gelijk, in zo verre dat geld uitgeven aan transfers niet automatisch leidt tot succes in de competitie. Het met geld smijtende Newcastle doet het bijvoorbeeld minder goed dan het zuinige Arsenal. Maar bij City hebben ze de gebruikelijke valkuilen in de transfermarkt weten te omzeilen. Hier is de logica achter hun koopwoede:

1

Koop spelers van de juiste leeftijd. Een klassieke fout is om te betalen voor de prestaties die een speler in het verleden heeft geleverd. Een voorbeeld: toen Barcelona de 29-jarige Thierry Henry van Arsenal kocht, had hij nog maar weinig te bieden voor de toekomst.

City koopt over het algemeen spelers tussen de 24 en 28 jaar, die zich al wel bewezen hebben, maar nog niet aan hun einde zijn. Oké, Balotelli is pas 20 en Jerome Boateng 21, maar zij schitteren in een team dat zich al bewezen heeft. Als ze hun belofte waar maken, prima. Als dat niet gebeurt kunnen de oudere spelers het team dragen.

2

Koop geen spelers die een ster waren op een WK. Real Madrid – expert in het kopen van de verkeerde spelers – heeft twee jonge Duitsers gecontracteerd die het goed deden in Zuid-Afrika. Maar een toernooi van een maand is nogal een smalle basis om een speler op te beoordelen.

Bij City heeft het WK geen invloed gehad op hun beoordelingsvermogen. Hun recente belangrijke aankopen zijn nauwelijks te zien geweest op het WK (David Silva van Spanje), waren niet eens aanwezig (Balotelli) of hebben hun reputatie in de waagschaal gesteld door voor Engeland uit te komen (Milner).

3

Koop niet meer spelers dan je nodig hebt. Real is als een koopverslaafde die haar tasjes ongeopend in de kast gooit: ze kopen, ook al hebben ze al gelijkwaardige spelers in huis.

City is voorzichtiger. Dat is soms moeilijk te zien omdat ze zoveel spelers kopen. Maar ze moesten wel groot inslaan: toen Sjeik Mansour kwam, hadden ze niet één speler van wereldklasse. Ze hadden er 22 nodig, twee voor iedere positie. Soms zijn hun aankopen ook mislukt (dat geldt vooral voor Robinho), maar zo gaat dat nu eenmaal met transfers.

De dingen die fout gaan bij de transfers van City zijn of niet belangrijk, of niet hun schuld. Ja, ze betalen altijd meer dan de marktwaarde. Maar dat is onvermijdelijk wanneer iedere verkopende club weet dat je eigenaar in bezit is van 10 procent van de wereldwijde olievoorraden. De sjeik kan het zich veroorloven om hoge prijzen te betalen.

De andere tekortkoming van City – het feit dat ze geen supersterren hebben kunnen kopen – komt omdat die sterren de club meestal afwijzen. Groten zoals Kaka en Fernando Torres kunnen kiezen bij welke club ze willen spelen en eigenlijk ook tegen welk salaris.

Interessant genoeg zijn de paar spelers die zich niet te goed voelen voor City over het algemeen genomen Afrikanen: Emmanuel Adebayor en de broertjes Touré. Het is typerend voor Afrikaanse voetballers om tientallen familieleden financieel te ondersteunen en het is voor hen belangrijker om 35 miljoen euro in plaats van 30 miljoen te verdienen, dan aan de opbouw van hun carrière te denken. Voor hen is het extra geld van City verleidelijk.

Het totale budget voor de spelerssalarissen bedraagt bij City nu waarschijnlijk meer dan bij Manchester United en Arsenal; het komt in de buurt van dat van Chelsea. Dat is van belang, want hoewel transfers geen garantie voor succes zijn, is het salaris dat wel.

Mijn eigen favoriete stukje voetbalwijsheid komt van de sporteconoom Stefan Szymanski: bekeken over een periode van een aantal jaar is de correlatie van de gezamenlijke spelerssalarissen en de clubs positie in de competitie ongeveer 90 procent. Deze cijfers gelden zowel voor Engeland als voor Italië. In het afgelopen seizoen eindigde Chelsea op de eerste plaats in Engeland, United op de tweede en Arsenal op de derde. Laat dat nou ook precies de volgorde zijn van hun salarisuitgaven.

De conclusie is dat je het kampioenschap voor je team kunt kopen. City zou het dus goed moeten gaan doen, dit seizoen.

Voetbal

permalink | plaats reactie |