Zoeken

Door Ruud Doevendans

Oostende. Liggend aan de westkust van België, stad van de cartoonisten Kamagurka en Herr Seele en het wulpse model Wendy van Wanten. Toeristisch centrum en vissersstad. De Tweede Wereldoorlog en de opkomst van het massatoerisme, met bijbehorende bebouwing van de kuststreek, vernietigden het belle-epoque-imago dan wel volledig, door de jaren heen bleef Oostende trekken als dé badplaats van België. Op 16 april 1939 wordt hier Laurent Verbiest geboren. Een stevig, blond kereltje dat uren doorbrengt op het vissersschip van zijn vader. Laurent zal carrière maken in het Belgische voetbal. Totdat het noodlot hem op een kille woensdagavond in februari 1966 achterhaalt.

In Top 100 van het Belgisch voetbal, een boekwerkje van de Vlaamse journalisten Jan Wauters en Walter Pauli, staat Laurent Verbiest op nummer zes. Hij is de eerste verdediger die we tegenkomen. Net onder de Grote Vijf van België: Rik Coppens, Jan Ceulemans, Wilfried Van Moer, Paul Van Himst en Jef Mermans. Maar hoger dan Eric Gerets, die we in Nederland zo goed kennen en zo hebben gewaardeerd, hoger dan Jurion en Coeck, veel hoger dan Scifo (20ste) en Nilis (25ste). Is het de mythe die Verbiest in de geschiedenis omhoog gestuwd heeft? Waarschijnlijk niet. Hij was een heel grote speler.

Verbiest was een begiftigde knaap; behalve een talentvol voetballer was hij ook een uitstekend leerling op school en op sportief vlak was hij tevens een prima wielrenner die zegevierde in koersen in en om Oostende. Voetbal won. Laurent schreef zich in bij AS Oostende, een derdeklasser.

Verbiest was techniek. Verbiest was virtuositeit en lef. En vooral: Verbiest was risico. Hij was voor niets en niemand bang, durfde zijn kwaliteiten op iedere plek van het veld te demonstreren en deinsde er ook niet voor terug om zijn ambities luid en duidelijk te laten horen. Op een dag stapte de junior Verbiest naar het bestuur met een glasheldere mededeling: ‘Ik ben beter dan stopper Legon die in het eerste elftal speelt en ik ben ook beter dan zijn vervanger Clarke. Kunt u mij niet ten minste de kans geven om dat te bewijzen?’ Trainer Pol Gernaey, een voormalige doelman van de nationale ploeg, gaf hem die kans. En toen liet Verbiest zich niet meer tegenhouden. Toen hij 21 was, werd hij aangetrokken door het grote Anderlecht.

Met de nationale ploeg was het in België bij de wisseling van de jaren vijftig met de jaren zestig magertjes gesteld. De Rode Duivels waren het contact met de top verloren. Het Belgisch voetbal in de jaren zestig was clubvoetbal. Het clubvoetbal in België in de jaren zestig was Anderlecht. Kortom, als je het in België over voetbal had, dan had je het over Anderlecht. In de verte speelde Standard Luik wel een rol, maar de Waalse ploeg was nog mijlenver verwijderd van de Brusselaars. Van Club Brugge had men alleen in de stad zelf gehoord.

Met zijn 1,82 meter en tachtig kilo was Verbiest een verschijning, fors gebouwd maar daardoor nog niet traag - integendeel. Zijn eerste wedstrijd voor Anderlecht speelde Laurent Verbiest tegen Santos, de Braziliaanse grootmacht met Pelé in de gelederen. Pelé was twee jaar eerder met Brazilië wereldkampioen geworden in Zweden en behalve de grote ster huisvestte de ploeg ook de beroemde doelman Gilmar en middenvelder Zito.

Verbiest stond opgesteld als rechtsback, ontmoette daar Pepe, eveneens een gevierd Braziliaans international. Pepe heeft op die warme junidag alleen de rug van Verbiest gezien, die voor zijn doen ongewoon sober de kwikzilverachtige Pepe volledig uit de wedstrijd speelde. Verbiest had niet lang nodig om zijn reputatie bij Anderlecht te vestigen. Verbiest was de ster van de avond en heette voortaan Lorenzo Il Magnifico, Laurent Le Magnifique.

‘Hier steekt precies ook niet veel onder’

De jaren zestig waren de tijd van afkeer van gezag, van protest, van zelfontplooiing en non-conformisme. Niet langer volgde men blindelings de leiding, veeleer ontwikkelde men eigen meningen en was men niet bevreesd om die te laten horen. Behalve door zijn voetbalkwaliteiten werd Laurent Verbiest vooral ook bekend door zijn gedrag, zijn vrijpostigheden die door sommigen als brutaliteit werden uitgelegd.

Fratsen waren het, momenten die je nooit vergeet. Verbiest ging in een wedstrijd tegen Crossing, midden in het strafschopgebied, ostentatief op de bal zitten. Terwijl het spel gewoon liep! Met een houding van: kom hem maar halen, als je durft. Hij was dan in staat om, zodra de opponent hem naderde, op te staan en twee of drie tegenstanders in zijn eigen zestienmetergebied, vlak voor de neus van zijn inmiddels bloednerveus geworden doelman, voorbij te dribbelen.

Bonter maakte Verbiest het nog in een uitwedstrijd tegen Lierse SK. Scheidsrechter Lepomme had het bestaan voor een overtreding tegen Verbiest te fluiten, waarna de libero op hem toestapte. Vlak voor de arbiter bleef hij staan, zette zijn rechtervoet op de bal en streelde de scheidsrechter over zijn hoofd: ‘Hier steekt precies ook niet veel onder, hè?’ Lepomme rapporteerde het voorval aan de bond. Het leverde Verbiest een schorsing van zes maanden op.

Verbiest, de stille, de mompelaar uit Oostende. Verbiest, de olijke flapuit. En Verbiest, de man met de verrassende geniale ingevingen, op het veld maar ook erbuiten. Na het oplopen van een enkelblessure kreeg hij van de chirurg het advies om de enkel in zeewater onder te dompelen. Dat zou goed zijn voor het herstel. Verbiest, nog jong en thuiswonend, liet zijn moeder een emmertje zeewater uit de zee bij Oostende halen, en ging vrolijk met zijn voet in een teiltje met zeewater op het balkon van het appartement van zijn ouders zitten.

Op het veld ging Verbiest onverminderd door met hoogstandjes. In een wedstrijd tegen Waterschei ging hij de spits van de bezoekers in één actie acht keer voorbij. Daarna deed de Waterschei-aanvaller geen pogingen meer om Verbiest de bal afhandig te maken.

Lees de rest van het verhaal over Laurent Verbiest en de mening van o.m. Carl Huybrechts en Paul Van Himst, alsmede verhalen over o.a. Gerd Müller, Spanje-Malta (12-1), de bekerfinale in Luxemburg en een pleidooi voor nieuwe spelregels in:

Half 3 (editie 3)

Auteur: Ruud Doevendans e.a.
Verschenen: 22 augustus 2010
Verkoopprijs € 7,95
Aantal pagina’s: 104
ISBN 978-90-79067-04-6

Half 3 is verkrijgbaar in de boekhandel en online te bestellen via www.halfdrie.nl.