Ruzie Anton Geesink en NOC begon in 1960

Anton Geesink had altijd bonje met de Nederlandse sportbestuurders. Al op jonge leeftijd had hij een slechte ervaring met het Nederlands Olympisch Comité, in de tijd dat hij als worstelaar naar de Olympische Spelen in Rome wilde.

Anton Geesink zelf, in 1965. Foto Nationaal Archief

Vier jaar geleden bracht Anton Geesink een bezoek aan het Olympisch Stadion. Hij maakte een wandeling door de Olympic Experience, het sportmuseum van het stadion. We spraken over de Olympische Spelen van 1960, waaraan Geesink mee wilde doen als worstelaar. Door een aanvaring met het NOC werd hem dit echter verboden.

Alhoewel het in 2006 al bijna een halve eeuw was geleden, zat het Geesink nog steeds hoog. Dat werd duidelijk toen we bij een grote foto stonden van Charles Pahud de Mortanges, de NOC-voorzitter, die Geesink het slechte nieuws bracht. Ik vroeg Geesink of hij even wilde poseren naast het portret van Pahud de Mortanges.

Hij beet me toe: “Waarom wil je net hier een foto van me maken, bij die Pahud?"

"Omdat hij ook een belangrijk lid was van het IOC, net als u", gaf ik gedeeltelijk antwoord.

Een stortvloed aan slechte herinneringen spoelde daarop uit Geesink. "Vlak voor de Spelen in Rome begonnen, was ik in Zuid-Frankrijk om judolessen te geven. Wat verdiende ik er mee? Een tientje per dag, of zo.

Opeens kreeg ik een telegram van het NOC met de boodschap dat ik onmiddellijk naar Nederland moest komen. Waarom wist niemand, want dat stond er niet bij. Een vriend van me dacht nog dat ik goed nieuws ging krijgen. Hij dacht dat ze me zouden vertellen dat ik tijdens de openingsceremonie de Nederlandse vlag mocht dragen.

We pakten meteen de trein van Nice naar Nederland. Weet je hoe lang zo'n reis duurde in 1960? Meer dan 24 uur! En waarom ik naar het NOC moest, wist ik niet. Misschien dus om de vlag te dragen.

Goed, ik kwam eindelijk binnen en bij elkaar heb ik er nog geen vijf minuten gezeten. Pahud had het woord en zei meteen dat ik niet naar de Olympische Spelen mocht. Ik zou professional zijn, omdat ik een judoschool had. Hij heeft me niet eens bedankt voor het maken van de lange reis of gevraagd of ik nog reiskosten had.”

Tijdens zijn betoog gluurde Geesink naar de foto van Pahud de Mortanges. "En hij was degene die me dat vertelde. Het IOC wist van niets, dat had me helemaal niet op een lijst gezet. Het kwam echt vanuit het NOC."

De grote kampioen van 1964 werd dus op deze manier deelname ontzegd aan de Spelen van 1960. Dat juist Pahud de Mortanges dat deed, was op zijn zachtst gezegd merkwaardig. Tijdens zijn eigen sportieve loopbaan in het paardrijden, had hij op de Olympische Spelen van 1924, 1928 en 1932 gouden medailles gewonnen. En ook in 1936 deed hij nog mee aan de Spelen in Berlijn. In diezelfde periode had Pahud geld verdiend met zijn sport – hetzelfde waarop Geesink in 1960 dus werd afgestraft.

Het Amersfoortsch Dagblad/De Eemlander schreef op 11 juni 1934 bijvoorbeeld dat C.F. Pahud de Mortanges enkele prijzen had gewonnen op een concours-hippique in Bussum. Bij het Concours Schoonste Rijpaard kreeg hij tien gulden, bij het Concours Jachtpaarden veertig gulden en bij het Springconcours 75 gulden. Ondanks deze geldprijzen deed Pahud twee jaar later wel mee aan de Olympische Spelen in Berlijn.

Dat zal Geesink allemaal niet hebben geweten toen hij in 1960 werd uitgesloten van de Spelen in Rome. Het maakte waarschijnlijk allemaal ook niet meer uit, want zijn wrok tegen leden van het NOC zal er niet minder door zijn geworden.

Aan het eind van zijn betoog keek Geesink weer even naar mij met iets mildere blik. "OK, neem die foto dan maar.”

Judo · Olympisch Stadion Amsterdam · Olympische Zomerspelen

permalink | plaats reactie |

Reacties