Zoeken

Een tactische meesterzet om de klassementsleider van de troon te stoten. Andy Schleck en zijn ploegleider Bjarne Riis waren er tijdens de afgelopen Tour om één of andere reden niet toe te verleiden. In dit geval heette die leider Alberto Contador. Vijf jaar geleden werd de regerende Tourwinnaar als piepjong klimtalent al eenendertigste in de Tour. Ook dat jaar liet Contador - toen ploeggenoot van Roberto Heras - de Vuelta aan zich voorbij gaan.

Masterplan

Denis Mensjov (Rabobank) en Roberto Heras (Liberty Seguros) hielden elkaar tijdens die Ronde van Spanje behoorlijk in evenwicht. Als de betere tijdrijder voerde de zwijgzame Rus na veertien etappes het algemeen klassement aan, gevolgd door drievoudig winnaar Heras die een achterstand had van 47 seconden. Bergop hield de toen al onverstoorbare Mensjov keurig zicht op het achterwiel van de Spaanse klimmer. Carlos Sastre (CSC) stond op dat moment derde op 1 minuut en 50 seconden.

Op zondag 11 september 2005 voerde de vijftiende rit over vier beklimmingen naar het skistation Valgrande / Pajares. Hoog tijd dus voor een tactisch masterplan. Manolo Saiz - later in opspraak gekomen in de ‘Fuentes-affaire’ - stuurde als ploegleider van Heras in de stromende regen vier van zijn renners mee in een vroege ontsnapping. En niet de minsten: Joseba Beloki, Angel Vicioso, Giampaolo Caruso en Michele Scarponi.

Na een matige Tour van Mensjov was Rabobank in Spanje met een B-ploeg aan de start gekomen. Daarvan waren in de achteraf gedenkwaardige vijftiende etappe verder alleen Bram de Groot, Pedro Horrillo, Aleksandr Kolobnev en Thorwald Veneberg nog over. De rest was alweer naar huis. Ploegleider van dienst Adri van Houwelingen destijds: “Als we hadden geweten dat Mensjov het zo goed zou doen, waren er wel andere helpers meegegaan.”

Renners van het kaliber Michael Boogerd of Pieter Weening ontbraken dus, toen Heras in bijzonder slecht weer op de derde berg van de dag versnelde. Maar pas in de afdaling van de Alto de la Colladiella ging de Spanjaard er echt als een speer vandoor. Hij nam flinke risico’s zonder de glibberige afdaling erg goed te kennen. Heras later: “Sommige bochten ging ik in zonder te weten wat er achter kwam.”

‘Gereden als dollemannen’

In Wieler Revue schreef Marcel Slagman (nu Wieler Magazine) vijf jaar geleden: “Toen eenmaal bekend werd dat Heras een gat had geslagen, liet Manolo Saiz in de kopgroep zijn mannen halt houden. In de regen en de kou stonden ze in de afdaling bibberend te wachten op hun kopman. De tactiek was nu wel duidelijk. Heras zou zich even later bij hen voegen, waarna de Liberty-trein op gang zou komen.”

Bram de Groot kon als enige Rabo-renner zijn kopman nog bijstaan. Hij verklaarde later dat er in de vallei na de afdaling ‘werd gereden als dollemannen’. Het verschil tussen de groep Heras en de groep Mensjov liep van 27 seconden terug naar 14 seconden. ‘Maar dat laatste gaatje kregen we net niet dicht.’

Ook de hulp van ‘gelegenheidsploegmaat’ Leon van Bon (Davitamon-Lotto) mocht niet baten. De Spanjaarden in de achtervolgende groep - ook nooit te beroerd om een tijdelijke coalitie te sluiten met een landgenoot - hielden net even de benen stil.

Heras werd op de slotklim eerst geweldig gegangmaakt door zijn Italiaanse luxe-helper Michele Scarponi. Daarna reed hij solo naar de ritwinst én naar de leiderstrui. Achter hem ging bij Mensjov na de slopende achtervolging langzaam het licht uit. De Rus verloor op de Puerto de Pajares meer dan vijf minuten en op dat moment ook de Vuelta. Hij bleef nog wel tweede in het algemeen klassement.

Vouwfiets

Dat Heras later zijn vierde zege weer moest inleveren - na een positieve Epo-test na de twintigste etappe - is weer een ander verhaal. Ergens in 2006 werd Mensjov van achter de groene tafel officieel tot winnaar uitgeroepen. Die afloop kon Bram de Groot natuurlijk nog niet vermoeden, toen hij opmerkte dat de rit naar Valgrande / Pajares één van de meest gedenkwaardige etappes was die hij ooit gereden had.

Roberto Heras zou na zijn schorsing niet meer terug keren in het professionele wielerpeloton. Wel liet de drievoudige winnaar van de Vuelta ongeveer een jaar geleden nog even van zich horen. Door in Engeland wereldkampioen te worden op de vouwfiets.