Steekpenningen als vorm van arbeidsprotest

Sporters die weinig verdienen, zijn gemakkelijk om te kopen. Zeker als anderen meer aan ze verdienen.

Charles Comisky, in het begin van de vorige eeuw de eigenaar van het Chicago White Sox honkbalteam, was zo zuinig dat hij zijn spelers een kwartje per dag liet betalen om hun uniformen te wassen. Sommigen weigerden te betalen en speelden in vieze outfits.

Tegenwoordig denkt men bij het horen van de naam Black Sox alleen nog aan het feit dat ze in 1919 steekpenningen van gokkers aannamen om de World Series te verliezen. De meeste mensen denken ook dat ze hun bijnaam te danken hebben aan hun duistere activiteiten. Maar eigenlijk duidde die op hun vieze kleren.

De drie Pakistaanse cricketers die nu door de International Cricket Council worden verdacht van corruptie begrijpen vast wel hoe de Black Sox zich gevoeld hebben. Alle drie ontkennen ze trouwens.

Slecht betaald

Om dit schandaal te kunnen begrijpen moet je niet praten over ‘rotte appels’ of de ‘Pakistaanse cultuur’. Sporters die steekpenningen aannemen worden slecht betaald of hebben het gevoel dat ze slecht betaald worden.

De Black Sox blijven toch het klassieke voorbeeld. Terwijl de andere honkbalteams een eettoelage van ruim vier dollar per dag kregen, kregen zij nog geen drie. Ze trokken het meeste publiek in de VS, maar verdienden veel minder dan hun tegenstanders uit Cincinnati in de World Series. Door zich te laten omkopen kregen ze waarschijnlijk het geld dat ze, naar hun eigen gevoel, verdienden. Sporters die steekpenningen aannemen ontbreekt het niet aan eerlijkheid. Het is eerder zo dat ze vinden dat zijzelf niet eerlijk behandeld worden.

Het is niet zo moeilijk om slecht betaalde sporters om te kopen. Declan Hill, schrijver van het boek The Fix: Soccer and Organized Crime, waarin hij stelt dat sommige recente WK- wedstrijden ook doorgestoken kaart waren, stelt dat in het voetbal dezelfde regel opgaat. Zijn onderzoek richt zich op de competities waar niet goed wordt betaald: Engeland in de jaren vijftig en zestig, Finland en België nog niet zo lang geleden.

Hill volgt de Pakistaanse cricketzaak met interesse. Hij wijst erop dat de Pakistanen tegen Engeland in volle stadions hebben gespeeld, dat miljoenen mensen ze op tv gevolgd hebben, maar dat ze toch maar ruim 2.300 euro per maand verdienen. Hij zegt: ‘Tot op zekere hoogte is ieder omkopingsschandaal een arbeidsprotest. Het draait om jongens die protesteren omdat ze niet het geld krijgen dat ze zouden moeten krijgen. De spelers denken: Jeetje, ergens verdient iemand een heleboel geld aan mij en ik ben het niet.’

Monopolie

Deze spelers weten wel dat de Pakistan Cricket Board ze meer zou kunnen betalen. De Britse sporteconoom Stefan Szymanski slaat de spijker op z’n kop: in het internationale cricket heeft iedere werkgever een monopolie. De Pakistaanse spelers kunnen nergens anders naartoe. Als ze niet tevreden zijn met het loon dat Pakistan ze betaalt, kunnen ze moeilijk voor India gaan spelen. Ze kunnen zelfs geen clubcricket in de Indiase Premier League gaan spelen zonder de toestemming van de Pakistaanse Cricket Board. Als gewone werknemers meer loon willen, gaan ze soms staken. Voor sporters is het aannemen van steekpenningen een vorm van protest.

Deze schandalen zijn de afgelopen twintig jaar regelmatig in het cricket opgedoken. Dat komt omdat de vraag naar steekpenningen van de kant van de spelers steeds vaker wordt gehonoreerd. Hill citeert uit een onderzoek in het tijdschrift Foreign Policy waar gesteld wordt dat ‘de omvang van de totale gokindustrie in Azië, zowel legaal als illegaal, neerkomt op zo’n 350 miljard euro per jaar.’

Zoveel geld heb je niet nodig om een ontevreden cricketspeler een aantal ‘no balls’ te laten bowlen, zodat de tegenstander een paar runs cadeau krijgt – en dat is tenslotte alles waar de Pakistanen van verdacht worden; ze hebben echt niet de hele wedstrijd weggegeven.

Cricket is niet eens bijzonder corrupt. Ik vroeg Hill welke sport de grootste omkopingsproblemen had en hij zei: ‘Voetbal, omdat de mensen er zo graag op wedden en tennis omdat je zo gemakkelijk met de uitslag kunt knoeien.’

Stel je eens voor, zei hij, dat je een tennisser uit de top-100 bent. Je verdient niet bepaald miljoenen. Je komt in Uruguay, bijvoorbeeld, een toernooi spelen waar je je maanden geleden al voor hebt opgegeven. Je hebt een blessure, dat hebben tennissers meestal. Je verwacht al vroeg uitgeschakeld te worden. Dan biedt iemand je bijna 8.000 euro om in de eerste ronde te verliezen. Je accepteert het geld, hinkt na één set van de baan af en rust lekker uit.

Altijd wel een gek

Ik vroeg Hill of goedbetaalde sporters ooit steekpenningen aannemen. ‘Er is zo nu en dan altijd wel een gek die dat doet’, verzuchtte hij. Maar er zijn maar weinig rijke sporters die zich laten omkopen. Ze kunnen in de loop van hun carrière tientallen miljoenen verdienen; dat gaan ze echt niet riskeren. Bovendien zou hun prijs veel te hoog liggen voor de meeste omkopers. Goedbetaalde sporters zijn erg gemotiveerd om te winnen. Zij zullen eerder doping nemen om beter te presteren dan zich laten omkopen. Zo heeft iedere business zijn eigen type schandaal.

Cricket

permalink | ga naar reacties |

Reacties