Juichen in een niet-bestaand stadion

Stel je eens een stadion voor dat niet bestaat. Hoe krijg je dat vol?

Om de twee jaar wordt ergens ter wereld een nieuw Olympisch Stadion geboren – de ene keer voor de Zomerspelen en dan weer voor de Winterspelen. Alleen de bouw hiervan is al erg duur, maar op de lange termijn zijn vooral de onderhoudskosten enorm. En dan heb ik het nog niet eens over het WK Voetbal en alle andere internationale sportevenementen, waarvoor gigantische gebouwen uit de grond worden getrokken. Kan dat niet anders?

Bij het Olympisch Stadion Amsterdam denken we hierover na. Na de renovatie van eind vorige eeuw is dit in zijn tweede leven beland. Ongeduldig en ambitieus als we zijn, denken we nu ook al na hoe dit stadion eruit kan zien in een volgend leven – het derde dus. Permanente uitbreiding met duizenden nieuwe zitplaatsen vinden we alleen erg achterhaald, zó vorige-eeuws. Hoe groter een stadion, hoe grote het ego van de bouwer. Maar waarom moet iemand in een stadion zitten om sport te beleven?

Nieuwe tijden, nieuwe stadions. Het Olympisch Stadion van deze eeuw kunnen we zo groot maken als we zelf willen – als het moet voor miljoenen toeschouwers tegelijk. Er hoeft alleen geen steen voor te worden gelegd, want om met ons allen bij elkaar te komen hebben we tegenwoordig internet. Waarom in een file staan als je thuis alles bij de hand hebt?

We kunnen beter het Olympisch Stadion copiëren op internet, als een sociaal netwerk waar iedereen een plek heeft. Tijdens evenementen kan je kiezen of je in het stadion zelf gaat zitten, of dat je inlogt op het virtuele stadion om de wedstrijden te volgen. Hoe meer rechten je bezit in dat virtuele stadion, hoe meer camera’s je kan bedienen. Bij de finale van de honderd meter sprint bijvoorbeeld kijk je zowel door de camera bij de start als bij de finish om in een split-screen vanuit beide gezichtspunten deze wedstrijd te volgen. Meteen na de finish loop je met de winnaar mee in zijn ereronde. Waarom zou je je nog ergeren aan de regie van het tv-verslag als je die zelf kunt beheren?

Als je eens een keer besluit om wél naar het stadion zelf te gaan, kan je via het sociale netwerk erachter komen of er nog iemand uit jouw omgeving dat ook wil. Zo kan je afspraken maken om gezamenlijk te reizen om kosten te besparen. Waarom twee keer geld uitgeven voor benzine als je buurman ook naar Amsterdam wil?

Na afloop van het evenement laat je alle herinneringen, foto’s en video’s achter in het sociale netwerk van het stadion, zodat het gejuich nooit meer dooft. Een stadion bestaat niet alleen uit stenen, maar vooral uit de ontelbare herinneringen van de bezoekers en de sporters. Een stadion kan je afbreken, maar de gedachte eraan niet. Waarom zou je die herinnering alleen voor jezelf houden en niet delen met anderen?

En zo stel ik mij een vol stadion voor dat niet bestaat, als een wave die nooit meer ophoudt.

Olympisch Stadion Amsterdam

permalink | plaats reactie |

Reacties