De eerste olympische medaille op Nederlands grondgebied

Amsterdam had in 1928 de eer om de Olympische Spelen te mogen organiseren. Toch was er al acht jaar eerder een olympische zeilfinale geweest nabij deze stad, omdat de Belgen er geen zin meer in hadden. In samenwerking met Sport&Strategie.

Door Micha Peters en Jurryt van de Vooren

Op 7 april 1919 had het dagblad Het Vaderland nieuws over de Olympische Spelen: ‘Het Internationaal Olympisch Komitee heeft Antwerpen aangewezen als plaats voor de Olympiade in 1920. Antwerpen heeft zich bijzonder ingespannen om deze spelen binnen haar veste te krijgen. De zeilwedstrijden vinden op de Schelde plaats.’ Aldus Het Vaderland, dat toen nog niet wist dat er in 1920 ook in Amsterdam een olympische zeilrace zou worden georganiseerd.

Eén deelnemer

België in het algemeen, en Antwerpen in het bijzonder, werd beschouwd als één van de grootste slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog en kreeg als genoegdoening die Spelen van 1920 toegewezen. De consequentie hiervan was wel dat de organisatie soms dramatisch was. Er was amper huisvesting, scheidsrechters bleken niet capabel en ook de zeilwedstrijden waren een trieste aangelegenheid. Er waren zestien onderdelen, maar in twee daarvan verscheen er geen enkele boot aan de start! Bij één onderdeel was er slechts één deelnemer, waardoor goud voor het oprapen lag. Helaas kon hij de race niet voltooien...

In nog zes andere competities verscheen er ook maar één boot, maar die races werden tenminste wel keurig voltooid. Zo won Noorwegen zeer eenvoudig vijf gouden plakken. Het hoogste aantal participerende boten was bij de 6 meter-klasse (1907 rating): vier stuks. Anders gezegd: één deelnemer zou geen medaille winnen.

Nederland won twee gouden medailles bij het zeilen. De eerste werd in Antwerpen behaald in de 6,5 meter-klasse (1919 rating). Hiervoor hadden zich slechts twee boten ingeschreven: het Nederlandse jacht ‘Oranje’ en het Franse ‘Rose Pompon’.

Twee wedstrijden

Er waren twee wedstrijden, met de eerste op 7 juli. Die werd afgelast omdat de Fransen nog niet waren gearriveerd vanwege douaneproblemen. Op verzoek van de Nederlanders werd deze race niet tot walk-over verklaard, maar verzet naar de volgende dag. De Nederlanders Berend en Joop Carp (stuurman) en Piet Wernink wonnen uiteindelijk beide wedstrijden en daarmee het goud.

Ook in de wedstrijd voor de 12-voetsjollen waren slechts twee boten ingeschreven: beide uit Nederland. De ‘Beatrijs III’ werd bemand door vader Cornelis Hin en zijn zoon Johannes, waar de ‘Boreas’ Arnoud van der Biesen en Petrus Beukers aan boord had.

De eerste race, voor de kust van Oostende, werd gevaren in de morgen van 7 juli. Toen de boten ’s ochtends vroeg aan de start verschenen, stond het wedstrijdcomité nog op de kade op de volgboot te wachten. Opnieuw verliep de organisatie dus niet vlekkeloos.

De Boreas won de eerste van de drie races na een uur zeilen met een voorsprong van vijf minuten. Die wedstrijd was overigens niet zonder gevaar, want er stond een zeer sterke wind. Eigenlijk was de zee te hoog voor de twaalfvoetsjollen.

De volgende dag werd de tweede wedstrijd gezeild. De Beatrijs III won, maar omdat een markeringsboei van plaats was veranderd werd die heat geannuleerd. De Belgische organisatoren zagen toen geen kans meer de wedstrijd opnieuw te houden en vroegen aan de leden van het Nederlands Olympisch Comité om de finale in Nederland af te ronden. Er waren tenslotte enkel Nederlandse boten bij betrokken, dus waarom niet?

Zoon mag ook meedoen

Zo werden de resterende twee races toegevoegd aan het programma van de zeilwedstrijden van de Koninklijke Nederlansche Zeil- en Roeivereeniging, die voor september 1920 gepland stonden op het Buiten-IJ bij Amsterdam. Op 3 september gingen de olympische boten eindelijk de strijd aan om goud. Vader Hin was vervangen door zijn zoon Frans, die pas veertien jaar oud was. Hij had in Oostende niet mee kunnen doen omdat hij geen vrij had gekregen van school.

De Beatrijs III won de eerste race, mede dankzij een valse start van de Boreas, en bracht de stand op 1-1. In de beslissende omloop stond er weinig wind, zodat de wedstrijd werd ingekort tot één ronde. Opnieuw kende de Boreas een slechte start, en kon de opgelopen achterstand niet inlopen. Van der Biesen en Beukers gaven uiteindelijk zelfs op: goud voor de familie Hin!

Daarmee heeft deze familie sportgeschiedenis geschreven, want zij wonnen hiermee de eerste olympische medaille op Nederlands grondgebied – acht jaar vóór de Spelen van 1928 in Amsterdam.

Olympische Zomerspelen · Zeilen

permalink | plaats reactie |

Reacties