Zoeken

Pascal Jules was in het begin van de jaren tachtig één van de aanstormende talenten van het Franse cyclisme. Zijn hoogtijdag als wielrenner beleefde hij op 6 juli 1984, in de vlakke achtste Touretappe van Le Mans naar Nantes. Na een korte vinnige solo bleef Jules een groepje met Ludo Peeters, Bruno Leali en Pedro Delgado negen seconden voor. Uitgelaten reed hij als ritwinnaar over de streep.

Het was de Tour die beheerst zou worden door zijn boezemvriend Laurent Fignon, bovendien zijn ploegmaat bij Renault. In ‘Wieler Revue’ werd Jules na zijn ritzege neergezet als een grote belofte, die het jaar daarvoor een beetje op het sukkelpad was geraakt, maar ‘in 1982 nog duidelijk de meerdere was van zijn kameraad Fignon…’

Trappelen van ongeduld

Jules moest tijdens de Tour van 1984 nog drieëntwintig worden. Al houden sommige bronnen het er op dat hij anderhalf jaar ouder was. Een vreemd verhaal dat je eerder zou verwachten bij Nigeriaanse voetballers. Mogelijk zou dit verklaren waarom de rappe Jules in 1982 al op zeer jonge leeftijd tweede was geworden in Parijs - Brussel. Niet lang daarna werd hij opnieuw tweede in de Ronde van Lombardije, achter wereldkampioen Giuseppe Saronni.

In het voorjaar van 1983 ging Jules verder met een derde plaats in Luik - Bastenaken - Luik. Deze editie werd verrassend gewonnen door Steven Rooks, toen een miskend talent dat voor een appel en een ei in Franse loondienst reed. Samen met Fignon werd Pascal Jules in die dagen geportretteerd in het vermaarde wielerblad ‘Miroire du Cyclisme’. Twee onbezorgde kampioenen van de toekomst, allebei afkomstig uit Parijs of omgeving. De Franse wielerwereld lag aan hun voeten.

Begin juni van datzelfde jaar zette het Franse blad de foto’s van Fignon en Jules op de voorpagina. Net als die van Marc Madiot en Greg Lemond. Alle vier reden ze voor Renault, de équipe van Cyrille Guimard, waar Bernard Hinault toen nog de kopman was. ‘Ceux qui piaffent derriere Hinault’. De vier jonge wolven stonden te trappelen van ongeduld om Bernard Hinault op te volgen.

In het geval van Jules liep het anders. De geblokte renner met de aanstekelijke glimlach kreeg gezondheidsproblemen. Een blindedarmoperatie remde zijn carrière. Bovendien raakte hij in conflict met zijn ploegleider Guimard over de verlenging van zijn contract.

Verkeersongeval

Jules verkaste naar Spanje, waar hij bij Seat-Orbea in dienst van Marino Lejarreta ging rijden. Op de tweede dag van de Tour van 1986 werd hij door zijn teamgenoten gelost in de ploegentijdrit. Deze werd nota bene gewonnen door Système ‘U’, de ploeg van Cyrille Guimard en Laurent Fignon. Net als nog zo’n tiental renners overschreed Jules de tijdslimiet. Ze werden door de Tourorganisatie zonder pardon naar huis gestuurd.

Ook het jaar daarop presteerde de Fransman niet erg opvallend in Spaanse dienst. Al reed hij deze keer wel de Tour uit, als 114e. Er was sprake van dat Jules in 1988 bij Système ‘U’ herenigd zou worden met zijn maatje Laurent Fignon. De hereniging met Fignon zou er helaas niet meer van komen, niet op dat moment.

Op zondagavond 25 oktober 1987 kwam Pascal Jules in Normandië om het leven bij een verkeersongeval, na afloop van een partijtje voetbal. Kort voor middernacht verloor hij de macht over het stuur van zijn auto, en ramde een huis.

Zijn zoon Justin Jules - geboren in 1986 - is inmiddels een verdienstelijke renner bij Vendée ‘U’, de opleidingsploeg van Bouygues Telecom.