Fausto Coppi had niet hoeven sterven

De 67-jarige Wout Koster schreef Een Man Alleen Op Kop. Het Wielerleven Van Fausto Coppi. Een vraaggesprek met de auteur.

Wout Koster

Hoe kwam u op het idee om deze biografie te gaan schrijven?

‘Er is een aantal redenen voor. Toen ik veel Italiaanse wielerliteratuur (boeken, kranten, tijdschriften) ging lezen, kwam ik tot de ontdekking dat we in Nederland nog lang niet alles weten over Coppi. Het is verbazingwekkende dat er eigenlijk nog geen gedegen Nederlandstalige biografie van Coppi bestond. Verder vind ik het fascinerend dat deze eenvoudige boerenjongen met alleen maar lagere school, de basis heeft gelegd voor de modernisering van de wielersport. Over alles heeft hij nagedacht: het ploegenspel, de tactiek, de techniek, de voeding (inclusief doping), de kleding, het bestuderen van het routeschema et cetera. En tenslotte vind ik Coppi zo'n aardige man. Hij had helemaal geen vedetteneigingen, maar was tegen iedereen altijd even aardig.’

Zonder Tweede Wereldoorlog, een nog grotere Coppi?

‘Ik doe niet aan if-history. Daar is natuurlijk geen zinnig woord over te zeggen. Misschien zou hij nog meer overwinningen hebben behaald, maar daarvoor zou hij voor mij geen grotere Coppi zijn geweest.’

De rivaliteit tussen Coppi en Bartali is alom bekend. Was die nu werkelijk zo groot?

‘In wezen was er een rivaliteit tussen die twee. Bartali was van mening dat Coppi diens overwinningen aan hem had te danken, maar Coppi vond dat niet en vertrouwde Bartali niet als ploeggenoot. Zo is het begonnen. Maar in de loop der jaren is die rivaliteit door de media opgeblazen en wel zodanig dat de Italiaanse wielerliefhebbers de partij van een van de twee moesten kiezen. En zo ontstond er niet alleen langs het parkoers, maar ook in de cafés, de bars, het werk, de school et cetera, felle discussie over wie nu de beste van de twee was. De journalisten vulden hun kranten met die rivaliteit, de lezers smulden daarvan en de organisatoren wilden in iedere geval de twee rivalen aan de start van hun wedstrijd. En Coppi en Bartali kregen hoge startgelden en die vonden het natuurlijk allemaal prima.’

Wie zijn volgens u de beste drie renners aller tijden?

‘Ik zou kiezen voor Coppi, Anquetil en Merckx, maar ik vind Coppi de grootste, omdat hij zo goed over zijn sport nadacht. Overigens is men altijd geneigd in zo'n rijtje de renners uit de pionierstijd van het wielrennen te vergeten, maar Octave Lapize (le tacticien de la route) reken ik ook tot de beste renners.’

Heeft ‘De Witte Dame’ de carrière van Coppi belemmerd?

‘Ik denk van wel. Uit alle bronnen die ik heb geraadpleegd komt zij naar voren als een onmogelijke vrouw met wie vrijwel niemand goed overweg kon. Alleen haar zoon Faustino is positief over haar, maar alle andere mensen (de verzorgers, de ploegleiders, de ploeggenoten van Coppi) vonden het een ijdele querulante vrouw: niemand was positief over haar en veel van deze mensen hebben daarom met Coppi gebroken. Die voelde zich daardoor alleen komen staan en dat heeft zijn carrière geen goed gedaan. Overigens ging het vanaf 1955 al bergafwaarts met zijn carrière.’

Malaria werd Coppi in 1960 fataal. Hij overleed op veertigjarige leeftijd. Had dit voorkomen kunnen worden?

‘Daar ben ik van overtuigd. Als de Italiaanse artsen beter naar anderen (met name de Franse artsen) hadden geluisterd, dan hadden ze zeker de goede diagnose gesteld en zou Coppi, na het toedienen van kinine, zeker niet aan malaria overleden zijn.’

Sportboeken · Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties