Wie is jouw favoriete speler van DOS. En van het huidige FC Utrecht?

‘Tonny van der Linden was destijds de beste. Hij was een geweldige technicus, met een prachtig schot in beide benen, hij krulde vrije trappen perfect in de bovenhoek - en dat met zo'n ouderwetse, zware leren rotbal. Hij had gratie, en was ook een tikje flegmatiek. Daar hou ik wel van, zo iemand vind ik intrigerender dan een noeste werker.'

Is Van Wolfswinkel vergelijkbaar met DOS-speler Tonny van der Linden?

‘Nee, Van Wolfswinkel is een prima spits maar een totaal ander type. Een goaltjesdief met een geweldige inzet en een heel behoorlijke techniek. Van der Linden was van oorsprong een nummer 10, een spelmaker, maar hij was zo goed dat hij er zomaar 29 in schoot in een competitie. Al was dat in de tijd van het stopperspilsysteem gemakkelijker dan tegenwoordig.

Was keeper Frans de Munck de David Beckham van zijn tijd?

‘Er is slechts een lichte overeenkomst - Frans de Munck moet een womanizer van formaat zijn geweest. Ik weet dat uiteraard niet uit eigen waarneming, alleen uit de verhalen. Beckham is een showfiguur, maar die had je in die tijd niet. Entertainmentjournalistiek moest nog worden uitgevonden. De Munck was bovendien semiprof, hij verkocht 's ochtends verzekeringen, waarvoor hij met zijn opvallende Mercedes door de Utrechtse wijken reed. Daarbij schijnt hij wel eens een huisvrouw (die waren er toen veel meer dan nu) een opwindende morgen te hebben bezorgd. Ik geloof niet dat Beckham halve dagen op pad is om bij te beunen.

Hans Kraay is een van de weinige spelers uit het DOS elftal die mensen nu nog kennen. Wat was zijn rol in het team?

‘Kraay kreeg in het seizoen 1957/58 van trainer Pepi Gruber eindelijk de kans om centrale verdediger te worden, stopperspil. Voor die tijd werd hij tegen zijn zin back gezet. Hij greep die kans vol overtuiging. Hij kon ondanks zijn jeugdige leeftijd (hij was de jongste van het elftal) goed organiseren, maar hij was vooral verschrikkelijk sterk in de lucht. DOS kreeg bijna nooit een kopgoal tegen, dat seizoen. Hij was wel geregeld geblesseerd, en vaak moest hij met een tulband spelen omdat hij weer met zijn hoofd tegen een tegenstander was gekletst.’

Over de bevrijding schreef Remco Campert de beroemd geworden regels;'Om mij heen/grootse dronkenschap/van de bevrijding:/het water was whisky geworden. Alles zoop en naaide.' Was het in Utrecht, na het binnenslepen van de landstitel in 1958, net zo’n feest?

‘Ik was net negen jaar oud, toen DOS kampioen werd. Ik heb er geen deel aan gehad. Ik denk wel dat de dagen van de bevrijding even terug leken - Utrecht werd door dat kampioenschap bevrijd van zijn aangeboren minderwaardigheidscomplex. Maar het waren wel de jaren vijftig, dus ik denk dat het met de losbandigheid wel meegevallen is.'

'Ik kwam nog een triest verhaal tegen. Bij de ingang van het station, waar de kampioenen met de trein uit Nijmegen arriveerden, was het zo druk dat een vrouw van 25 aan haar verloofde vroeg haar even op te tillen, zodat ze iets meer kon zien. De verloofde deed dat met overtuiging, maar zag niet dat ze onder een laag, betonnen plafond stonden. Met een zware hersenschudding moest ze in het ziekenhuis worden opgenomen. Helaas heb ik die vrouw niet kunnen opsporen - ik had graag gehoord hoe ze sindsdien over haar verloofde dacht.’