Zoeken

Wielrennen op de weg gaat anders: daar krijgt iedereen dezelfde tijd als ze als groep aankomen en telt alleen de volgorde van binnenkomst. Of ze nou 30 of 40 of 50 per uur gereden hebben, dat maakt niks uit. Net als bij een 1.500 meter hardlopen of een marathon. Zelfs bij een schaatsmarathon is dit zo geregeld.

Medailles bij schaatsen op de baan worden verdeeld alleen op tijd. Meten dus, en klaar, zou je zeggen, maar de sport kent een bizar startpunt: het starten in twee banen naast elkaar. Met een binnen- en een buitenbocht, een wissel op het rechte stuk, en weer een buiten- en een binnenbocht. Zo lang dat blijft bestaan zijn discussies over een lijn zinloos.

Het voordeel dat een rijder heeft die uit de buitenbocht komt en op het rechte stuk achter zijn tegenstander kan duiken, om meteen daarna onderdoor te duiken, is enorm. Zelfs zo dat op de 1.000 meter opvallend vaak de rijder wint die de laatste binnenbocht heeft.

Commentatoren hoor je vaak roepen: ‘Dat is lekker zeg: Even uitrusten in de rug van die ander.’ Dat hoor je dan met name als een Nederlander kan profiteren. Als een schaatser uit een ander land dit doet, dan is het een profiteur. Ook al zo bizar.

Naast elkaar starten en wisselen is bizar en levert onnodig veel toestanden op: voorrangsregels, pionnen- en blokjesregels, een lijnregel (hoe simpel ook, want op het rechte stuk is het voordeel er niet).

De opstelling bij een vergelijkbare sport – de achtervolging bij het baanwielrennen – is bekend: aan iedere kant start een renner en we meten de tijd. Als er iemand ingehaald wordt kan er korte tijd voordeel zijn van het achter iemand rijden, maar de achtervolger gaat dan al zo veel harder, dat hij dit voordeel eigenlijk niet nodig heeft.

Ik weet dat het op televisie er beter uitziet wanneer twee schaatsers naast elkaar rijden, en ook een wissel kan mooi zijn. Maar omdat de sport om tijd gaat en niet alleen om wie het eerst aankomt mag dit argument niet meetellen. Verander dan de opzet van het toernooi en maak er een afvalrace van. Een kampioenschap zoals bij de sprint met baanwielrennen, met halve finales en een finale. Bij de sprint starten ze trouwens wel naast elkaar en rijden ze maximaal drie manches.

De ploegenachtervolging bij schaatsen heeft wel deze startpositie. Of zij nou in de buiten- of binnenbaan rijden, dat moeten de schaatsers zelf weten. De lijn van de binnenbaan mag je niet overschrijden. Persoonlijk ben ik groot voorstander van een betonnen randje. Wil je er overheen, probeer het maar!

De huidige discussie neemt de kernvraag niet weg: Waarom kiest het schaatsen niet voor de startopstelling van de achtervolging bij het baanwielrennen?