Zoeken

Onlangs had loglega Micha Peters een gesprek met de auteur. Daarin komt de liefdesrelatie tussen Coppi en Giulia Locatelli (geboren Occhini) al even ter sprake. Natuurlijk is er in het verleden al zeer veel gezegd en geschreven over de renner en de zogenaamde ‘Witte Dame’, die meestal zwarte kleren droeg. Toch is met name het verslag van het proces tegen Coppi en zijn geliefde vrij opzienbarend.

Koster heeft zijn boek geschreven in een sobere stijl. Dat is niet erg. Het mythische wielrennen van de jaren vijftig is omgeven met sterke verhalen, en het is daarom prettig dat de auteur zich bij de feiten heeft gehouden. En zoals blijkt uit de hoofdstukken over het niet eens zó ingewikkelde liefdesleven van Fausto Coppi, is de werkelijkheid soms al onvoorstelbaar genoeg.

Historisch interessant

De Italiaanse wielerkampioen was al over de dertig, toen hij verliefd werd op de vrouw van de arts Locatelli. Deze laatste was een groot bewonderaar van de renner. Op het moment dat hun affaire openbaar werd, en Coppi wilde scheiden van zijn vrouw Bruna, kwam de renner al langzaam maar zeker in de herfst van zijn wielerloopbaan. Coppi’s liefdesleven was eerder voer voor de roddelbladen dan voor de serieuze sportpers.

Toch is de houding van het katholieke Italië in de jaren vijftig ten opzichte van Coppi’s buitenechtelijke relatie ook historisch interessant. Zelfs de paus bemoeide zich ermee. Koster: “In het liberale Frankrijk was men veel toleranter ten opzichte van ‘Foostò’, maar Jacques Goddet, die zelf vier keer getrouwd is geweest, was in ‘L’Équipe’ keihard in zijn oordeel over de houding van Coppi.”

Al maakte deze het bij lange na niet zo bont als, laten we zeggen, de huidige premier van Italië. Zelfs in de verste verte niet. De vriendelijke renner stond zeker niet bekend als een rokkenjager. De eerder serieuze en beschaafde Coppi werd verliefd op een vrouw die niet zijn echtgenote was. Ze zouden tot zijn veel te vroege dood een paar jaar later samen blijven.

Tot 1968 werd overspel als misdrijf vermeld in het Italiaanse boek van strafrecht: “De overtreding is strafbaar als de echtgenoot van de overspelige vrouw een aanklacht indient.” En dat laatste was precies wat de arts Locatelli in 1954 deed.

Theater van de Lach

In de nacht van 25 op 26 augustus 1954 stond de Italiaanse politie, in het gezelschap van de heer Locatelli zelf, op de stoep van de villa van Coppi in Novi Ligure. Met als doel de twee op heterdaad te betrappen. Het politierapport laat zich inderdaad lezen als 'een script voor een klucht van Het Theater van de Lach’, zoals Koster opmerkt. En jawel hoor, ook het dienstmeisje werd aan de tand gevoeld.

Maar voor Coppi en zijn vriendin moet de hele toestand bijzonder vernederend zijn geweest. Giulia ging zelfs voor een paar nachten de cel in. Uiteindelijk kwamen de geliefden er, tijdens het uiteindelijke proces in maart 1955, nog ‘genadig’ van af. Met een voorwaardelijke gevangenisstraf. Maar het stel werd wel degelijk schuldig bevonden. Koster citeert in zijn boek de rechter in zijn eindoordeel:

“Verdachte (Coppi) is een slaaf van zijn minnares. Het is een kleingeestig mannetje dat veel wedstrijden wist te winnen, maar zich een slappeling toonde toen hij voor de eerste keer tegen zijn verlangens moest vechten.” Daar kun je het als wielerkampioen dan mee doen.

Schone schijn

Sommigen namen het op voor Coppi, die met zijn Bruna geen gelukkig huwelijk had gekend, en altijd vrij open was geweest over zijn verhouding. “In Italië draait alles om de schone schijn”, schreef de wielerjournalist Rino Negri. “De meeste Italianen vonden echter dat een bekende persoonlijkheid een voorbeeldfunctie heeft en dat gold in hun ogen ook voor Coppi”, schrijft Koster.

Voor de rest komt Giulia Occhini naar voren als een intrigante. ‘De Witte Dame’ bleek een onmogelijke tante die graag leefde in luxe, en alles en iedereen tegen haar in het harnas joeg. Ze ging zelfs achter Coppi aan rijden tijdens belangrijke wedstrijden. Tot grote ergernis van de rest van het peloton. Het verhaal dat de renner later serieus overwogen zou hebben om terug te keren naar zijn eerste vrouw, wordt overigens nergens in het boek bevestigd.

Zoals wellicht bekend overleed Fausto Coppi op 2 januari 1960. Aan de gevolgen van een verkeerd behandelde malaria, die hij opliep in Afrika. Giulia stierf in 1993 aan de gevolgen van een ernstig verkeersongeval.

Faustino, de enige zoon van Fausto en Giulia, is tot haar dood bij zijn moeder blijven wonen, en heeft het altijd voor haar opgenomen: “Mensen vonden dat mijn moeder een haaibaai was, maar ik zie dat anders.”