Zoeken

‘Er waren een heleboel scholen – in totaal 54, allemaal topscholen – die mij wilden hebben,’ zegt Francisco. Hij koos voor de University of California-Berkeley, die op de baai van San Francisco uitkijkt.

Zijn coach bij Kilgore was woedend. Hij had geprobeerd Elson naar Alabama te sluizen, vermoedelijk met als beloning een baan als assistent voor hemzelf in het verschiet. Francisco werd in Alabama zelfs geld beloofd – tegen de regels van het universitaire circuit. ‘Ik ben er nooit op ingegaan,’ zegt Francisco. ‘Het heeft goed uitgepakt. Ik werd starter. Een hele nieuwe wereld ging voor mij open.’

Francisco werd in 1999 in de tweede ronde door de Denver Nuggets uit de National Basketball Association gedraft – waarbij de club zijn rechten had verkregen door van de beschikbare spelers hem uit te kiezen toen het haar beurt was. ‘Ik had nooit gedacht dat ik door de NBA gedraft zou worden. Ik wist eigenlijk ook niet wat ik zou doen na de universiteit in Amerika. Ik had het heel erg naar m’n zin en toen kwam er een contract. Ik werd gedraft en ik dacht: Ik ga naar de Denver Nuggets. Maar ik moest naar een heleboel kampen.’

Na de zomercompetitie besloten de Nuggets dat hij voor het grote werk nog niet klaar was. Hij mocht in Europa rijpen.

Francisco tekende bij de basketbaltak van Barcelona. De weelde overviel hem. ‘Ik verdiende ineens veel geld. Meer geld dan ik ooit gezien had. Het enige wat ik ermee deed was een huis kopen voor m’n zus en een auto voor m’n moeder. De rest gaf ik aan m’n moeder. Ik kreeg alles van de club (een auto, een appartement), dus ik had ook niks nodig.’

Na twee jaar Barcelona, een jaar Valencia en een jaar bij San Fernando in Sevilla zouden zijn NBA-rechten van de Nuggets aflopen, dus werd hij teruggehaald. Hij had net een operatie ondergaan om zijn knie schoon te maken.

Hij dacht de NBA op zijn buik te kunnen schrijven. Hij was inmiddels 27. ‘Ik was in een winkelcentrum toen ik een belletje kreeg,’ zegt Francisco. ‘Ik kreeg een driejarig NBA-contract. Ik schreeuwde zo hard, iedereen keek naar mij. Ik belde meteen naar Nederland.’

Wie de moeilijkheidsgraad van het halen van de NBA niks zegt, moet weten dat er meer leden van het Amerikaanse congres zijn dan spelers in de NBA.

Zijn eerste twee jaren bij de Nuggets speelde Francisco regelmatig. Zijn statistieken waren verre van geweldig, maar hij deed goed werk als backup – invaller. Zijn derde jaar werd hij basisspeler. Hij maakte nog steeds niet zoveel minuten maar hij liet wel een degelijke indruk achter.

Toen zijn contract afliep werd zijn solide spel beloond met een contract voor twee jaar en een totaalbedrag van $6 miljoen bij het topteam San Antonio Spurs. In 2006/2007 mocht Francisco starten en paste hij perfect bij het snelle spel van de Spurs. Ze werden overtuigend kampioen. Francisco droeg de titel op aan zijn broer.

In zijn tweede jaar werd de Argentijn Fabricio Oberto de startende center en werd Francisco halverwege het seizoen door de Seattle Supersonics overgenomen. Francisco zat zijn tijd uit tot hij de volgende zomer een nieuwe club uit mocht kiezen.

Opnieuw transfervrij werd hem verteld dat hij bij de Milwaukee Bucks in twee jaar niet alleen $3 miljoen zou verdienen, maar tevens een belangrijke rol zou gaan spelen. Francisco wist best dat hij dat met een korrel zout moest nemen. ‘Geen enkel team komt zijn beloftes na,’ zegt hij. ‘Er wordt weleens gezegd: “Hier en hier maak je kans op. Als dat beloftes zijn dan hebben ze je gewoon vet voorgelogen.’

Toch hoopte hij op een belangrijke rol binnen het team. In 2008/2009 speelde hij voor een slecht team vrij regelmatig, hoewel niet echt veel. In het tweede jaar hadden de Bucks plots centers en power forwards te over en ging het gerucht dat de club hoopte dat Francisco geen gebruik van zijn eenzijdige optie voor het tweede jaar zou maken, hetgeen Francisco tegenspreekt. Voor het seizoen 2009/2010 keerde hij terug bij de Bucks.

De ouders van Francisco en Patrick Elson hebben het success van de één en het verlies van de ander verwerkt. Het spel dat hun ene kind weg nam gaf het andere alles. ‘Mijn familie kan op mij steunen,’ zegt Francisco. ‘Niet alleen wat geld betreft, maar ook wat betreft volwassenheid.’

Zijn biefstuk heeft hij ondertussen nog steeds amper aangeraakt. Te rauw. Hij had liever pasta gehad, maar dat stond niet op het ingewikkelde menu. Wat hij met de met truffel en azijn besprenkelde frietjes aanmoet weet hij ook niet.

De hoofdkelner kijkt bezorgd. Francisco is geen grote eter. Misschien komt het omdat we het steeds maar over zijn broer hebben. Hij zucht. Op zijn gezicht valt geen verdriet te bespeuren. Toch worstelt Francisco met het verleden.

‘Het is een groot verlies natuurlijk. Ik zeg niet dat ze m’n broer helemaal zijn vergeten, maar omdat ik aan basketball doe en een heleboel aandacht krijg is het voor mijn ouders makkelijker om normaal te leven. Alleen het probleem is, ík heb er moeite mee om hem te vergeten. Elke keer dat ik een basketball aanraak denk ik aan hem. Tot de dag van vandaag.

Je kijkt zo vaak naar de tv en je hoort van die en die is neergeschoten maar hij leeft nog, of die en die is door het raam gevlogen en zijn nek is gebroken maar hij leeft nog. Dan denk ik: Mijn broer heeft een hartstilstand gehad, een heleboel mensen hebben een hartaanval gehad maar die leven nog. So what’s the problem? Waarom hij?’

Het geeft hem een bredere kijk op het leven, een zeldzaamheid in de NBA. ‘Ik denk dat ik meer normaal doe,’ zegt Francisco. ‘Ik omring me met mensen met wie ik op school heb gezeten, die afgestudeerd zijn en die nu een hele goede baan hebben. Het is allemaal logisch nadenken en een heleboel van deze jongens (in de NBA) kunnen dat niet, of willen dat niet.

Ik heb iets verloren dat heel belangrijk was in mijn leven, dat vergeet je niet. En nu ik ineens wat heb, wil dat dus niet zeggen dat ik me ineens heel gek moet gaan gedragen. Ik hoef niet te laten zien dat ik rijk ben.’

Basketbal · Sportboeken

permalink | plaats reactie |