Zoeken

Egbert van ’t Oever profiteerde in 1954 maximaal van de afwezigheid van de beste nationale schaatsers, die op dat ogenblik in Davos zaten als voorbereiding op het EK. Volgens het Dagblad voor Amersfoort van 22 februari dreigde dat in 1955 opnieuw te gebeuren:

‘Of Kees Broekman, Wim de Graaf, Gerard Maarse en Egbert van ’t Oever nog deze week uit Stockholm naar ons land zullen terugkeren om aan de nationale kampioenschappen te kunnen deelnemen, zal dezer dagen worden beslist. Zij gaan namelijk naar van Moskou naar Stockholm om Vrijdag 25 Februari uit te komen op internationale wedstrijden.’ Voor de tweede opeenvolgende keer hing er dus een gedevalueerd NK in de lucht.

Heerenveen stroomde in ieder geval vol met schaatsliefhebbers om het evenement mee te kunnen maken. Daar kregen ze goed nieuws, aldus het Dagblad voor Amersfoort van 26 februari: ‘Een bijzondere attractie is uiteraard het deelnemen van onze cracks Kees Broekman, Wim de Graaff, Gerard Maarse en Egbert van ’t Oever, die daartoe per vliegtuig uit Stockholm terugkeerden.’

Voortreffelijk

Dat beloofde dus een mooi NK te worden waaraan alle goede rijders meededen. Zoals bovengenoemd dagblad mooi schreef: ‘Het komt ons voor, dat de deelnemerslijst kwalitatief voortreffelijk mag worden genoemd, althans veel beter dan het vorig jaar, toen te Zwolle het nationale kampioenschap was uitgeschreven zonder dat de sterkste rijders van Nederland – die te Davos vertoefden – in de gelegenheid waren naar Nederland terug te keren.’

Het was allemaal wel op het nippertje geweest, want deze schaatsers arriveerden pas op vrijdagmiddag op Schiphol. Zo waren ze net op tijd in Heerenveen om de loting mee te maken.

Vooral Maarse zal blij geweest zijn met zijn aanwezigheid, want hij legde aan alle deelnemers zijn wil op. Hij won namelijk tot ieders verrassing alle afstanden, en daarmee dus ook de nationale titel. Op voorhand had niemand verwacht dat de sprinter ook op de lange afstanden de beste zou zijn.

Gerard Maarse op de 500 meter

Verlof

Sterker: voordat het toernooi begon, bereikte deze schaatser onaangenaam nieuws. De militaire autoriteiten wilden opeens weten waarom hij op 18 februari niet naar Nederland was gekomen, daar zijn militair verlof als dienstplichtige toen was afgelopen. De KNSB bleek te zijn vergeten door te geven dat Maarse toen nog in het buitenland zat voor wedstrijden. Het liep allemaal met een sisser af.

Broekman daarentegen had geen goede herinneringen aan dit NK. Hij kon het toernooi niet uitschaatsen wegens ziekte en stapte op advies van de aanwezige arts vlak voor de 10.000 meter uit de race. Het Dagblad voor Amersfoort: ‘Hij voelde zich grieperig, had verhoging en kon onder die omstandigheden niet zijn beste vorm bereiken. Misschien had hij beter in zijn bed kunnen kruipen, maar Kees wilde de toeschouwers niet teleurstellen.’

Maar dan nog, oordeelde dezelfde krant: ‘Het ziet er naar uit, dat Gerard Maarse bezig is Kees Broekman als topman te verdringen.’

Tijdens dit toernooi diende zich overigens een nieuw talent aan: ‘De jonge Reinier Paping uit Dedemsweert reed opvallend goed en drong zich in het tussenklassement van de eerste dag tussen onze top van vier met zijn eervolle derde plaats.’ Uiteindelijk werd hij vierde, maar zou in 1963 geschiedenis schrijven tijdens de Elfstedentocht.

Maarse werd dus eerste door alle afstanden te winnen. En terecht, bleek twee dagen later tijdens revanchewedstrijden in Apeldoorn. Opnieuw won hij alle wedstrijden waaran hij deelnam: de 500, 1500 en 5000 meter. ‘Een waardig kampioen van Nederland,’ zo oordeelde het Dagblad voor Amersfoort.