Zoeken
Nieuwsbrief
Rubrieken
Anno en Sportgeschiedenis WK special (5)
Atletiek (326)
Auto- en motorsport (80)
Ballen (26)
Basketbal (49)
Boksen (138)
Bowls (2)
Cerilly en de Tour de France (2)
Cricket (19)
Darts (10)
De Klassieker (149)
De verjaardag van Bep van Klaveren (19)
Diversen (15)
EK dagboek (28)
EK voetbal 2008 (67)
Gegroet Beijing, hier Olympia! (15)
Gewichtheffen (12)
Golf (11)
Het ontstaan van de Spelen (38)
Het stadioncomplex (9)
Hockey (52)
Honk- en softbal (20)
Judo (35)
Karin in Peking (9)
Lacrosse (4)
Nederlands goud (116)
Nico Scheepmaker Beker (67)
Olympisch Stadion Amsterdam (517)
Olympisch vuur (76)
Olympische Spelen Algemeen (204)
Olympische Winterspelen (225)
Olympische Zomerspelen (795)
Op weg naar Peking (558)
Opmerkelijke sporten (16)
Overig (211)
Paardensport (42)
Persberichtmomenten (10)
Politiek (4)
Roeien (46)
Rugby (26)
Schaatsen (467)
Schermen (13)
Schietsport (10)
Snooker (22)
Sport (niet) in beeld (15)
Sport en politiek (458)
Sport in beeld (604)
Sportboeken (648)
Sportdocumentaires IDFA 2010 (10)
Sportdvd's (38)
Sportfilmfestival Den Bosch (21)
Sportjournalistiek (116)
Tennis (85)
Turnen (42)
Uncategorized (4)
Vergeten sporthelden (108)
Voetbal (2039)
Volleybal (17)
Werk (1)
Wielrennen (686)
Zeilen (24)
Zwemmen (117)
Subside Sports
KillerTees T-shirts
Voetbalkleding
Vakantie Griekenland
Voetbalshirts.com
Fotogeschenken
Druh Belts
Teamkleding
MEC Training
Aart Kok Vouwwagens
Combi-Camp Vouwwagens
Tuinhuisjes & paardenboxen
Multimediaal
Olympische stadions in de tijd, De Feyenoord sportquiz, Sportnieuws op de kaart, een tag cloud, en het Sportbeeld van de dag archief. Kijk verder »
Het wereldrecord van Nelli Cooman
24-2-2011Het is alweer 25 jaar geleden dat Nelli Cooman een sensationeel wereldrecord liep op de 60 meter indoor. Studio Sport en Sportgeschiedenis kijken daarom met haar terug. In samenwerking met Sport & Strategie.
Door Micha Peters en Jurryt van de Vooren
De Rotterdamse Nelli Cooman wilde als kind al beroemd worden. In 1996 sprak ze in het Algemeen Dagblad over haar kindertijd in Suriname: “Ik ben altijd een strebertje geweest. Ik wilde opvallen, dingen beter doen dan anderen. In de tijd dat ik voetbalde, stond ik al in de huis-aan-huisbladen, de Havenloods en Het Zuiden. Ze noemden me Miss Pele. Dat vond ik geweldig.”
Op achtjarige leeftijd vertrok Cooman naar Rotterdam. In 1981 werd zij tijdens een schoolsportdag in de Energiehal ontdekt. Leraar Walter Suvaal raadde haar aan naar de atletiekclub AVR te gaan.
God
In de atletiekwereld viel ze al snel op, en niet alleen vanwege haar prestaties. Voor de start waren de camera's al op haar gericht wanneer ze zich met de handen in de lucht tot God richtte. Het had volgens Cooman niets met show te maken. “Ik ben gewoon zo. Wij Nederlanders zijn koel, koude kikkers. Maar ik heb ook Surinaams bloed en daardoor ben ik warmer. Ik durf mijn emoties te tonen. Dat bidden voor de start deed ik bij de jeugd al. Ik heb er nog foto's van.”
In 1985 won Cooman haar eerste Europese titel op de 60 meter indoor. Een jaar later stond ze zonder zenuwen aan de start om haar titel te verdedigen: “Wanneer je gespannen aan de start begint, ben je al voor tachtig procent verloren. Het beïnvloedt je lopen.” Tot en met 1989 handhaafde ze haar status als Europees titelhouder op deze afstand.
De andere atletes uit die tijd waren bijzonder onder de indruk van de snelle start van Cooman. Els Vader zei hierover in 1986: “Nelli is misschien wel de beste startster ter wereld. Als ik tegen Nelli loop, ben ik steeds overgeconcentreerd en als ik zie dat zij weer eerder weg is dan verkramp ik.”
De Canadese sprintster Angella Issajenko was het met Vader eens: “Haar start is echt fantastisch, daar kan ik alleen maar jaloers op zijn.”

Karakter
Behalve haar sportieve prestaties viel Coomans karakter op. Issajenko: “Dat ze haar tegenstanders voor de wedstrijd even succes komt wensen, vind ik geinig. Ze is de enige die dat doet.”
Sportjournalist Samuel Skinner van ABC en UPI was meteen een fan van de Nederlandse: “Ik ben Nelli begin jaren tachtig bij toeval tegen het lijf gelopen. Ik was meteen onder de indruk. Ze heeft de uitstraling van een echte topper. Een belangrijke eigenschap van haar is dat ze zich volledig kan ontspannen door heel vrolijk te zijn. Ik vind haar echt grappig.”
Cooman heeft haar sport altijd vergeleken met haar religieuze overtuiging: “Ik loop stukken van 60 of 100 meter, recht vooruit. Net als de relatie tussen God en mij: een rechtstreekse weg.” De dood van haar vader in 1991 vormde echter een keerpunt in haar loopbaan. Cooman behaalde plots geen titels meer.
Nieuw leven?
“Ik wil geen medelijden oproepen,” zei ze in 1991, “maar niets interesseerde me meer. Ik zat in de put, heel diep in de put. De ommekeer kwam diep in het holst van de nacht. ’t Was drie uur, dat weet ik nog. Alsof ik gewekt werd door een vlam. Mijn eerste gedachte was: Nelli, begin een nieuw leven. Sluit de Heer nog dieper in je hart, benader de mensen positief en veroordeel niemand. Samen met de Pinkstergemeente heb ik gebeden om er weer bovenop te komen.”
De gebeden werden verhoord, want in 1994 won ze haar zesde Europese titel. Tel daarbij op dat ze in 1987 en 1989 wereldkampioene werd en op het EK van 1986 in Madrid een wereldrecord liep van 7,00 seconden, en we moeten wel concluderen dat al dat bidden zijn vruchten heeft afgeworpen.
In 1996 stopte de kleine Rotterdamse definitief met sprinten. Over het beëindigen van haar atletiekcarrière zei ze toen: “Weet je wat ik het meest zal missen? Het startschot. Neerknielen in de blokken en het allesoverheersende wachten op het schot. Ik voelde me dan altijd een gekooid dier dat eindelijk mag ontsnappen.”





Ik was 19 en vond Nelli een lekker ding. Een prachtige, kleine Surinaamse vrouw, iets ouder dan ik, met een sprankelende lach, een mooie bos haar en een afgetraind lijf. Dodelijke dijen, dat was overduidelijk. Het oranje shirt stak zinneprikkelend af tegen haar bruine huid.
Ik herinner mij het televisieverslag van die bewuste finale in Madrid. De doorgaans onderkoelde commentator Theo Reitsma raakte binnen de 7 seconden in een extase, die hij in zijn commentaar waarmee hij de legendarische solo van Maradona tijdens het WK voetbal van een paar maanden later begeleidde bij lange na niet zou evenaren. Ik verdacht hem ervan dat hij dezelfde heimelijke fantasieën over Nelli koesterde als ik. De oude viespeuk.
De posters van voetballers als Michel Platini en Toninho Cerezo waren in die tijd al lang vervangen door beeltenissen van Marilyn Monroe, Rachel Welch en de naaktreportage van Patty Brard uit de Playboy (Patty Brard? Ja, Patty Brard. Vergeet niet: we spreken over vijf-en-twintig jaar geleden). Nelli Cooman belichaamde de terugkeer van de sportfotografie in mijn adolescentenkamer. Haar sprintende gestalte in strakke outfit was verstild op het posterpapier. Zij droeg bij aan de broeierige atmosfeer die de zolderkamer dikwijls beheerste.
Toen ik Nelli afgelopen week weer terugzag, verheugde het mij te constateren dat zij in de afgelopen kwarteeuw met mijn smaak was meegegroeid. Nog steeds goedlachs en aantrekkelijk, met schattige kraaienpootjes in haar ooghoeken. Rijper geworden. Niet meer zo snel natuurlijk, maar ik heb nog steeds vertrouwen in de kracht van haar dijen. Nee, dat viel niet tegen.
Over Patty Brard zullen we verder zwijgen.
geplaatst op: 25-2-2011 20:02:20u. | e-mail | website