Slimme zakenmannen organiseerden de Olympische Spelen van 1984

Het binnenhalen van de Olympische Spelen is tegenwoordig de natte droom van elke wereldstad. Zo’n dertig jaar geleden wilde echter niemand dit evenement meer organiseren. Volgens Hans Slender heeft Los Angeles de Spelen toen gered.

Door Hans Slender

Langzaam maar zeker begint het Olympisch Vuur te branden in de harten van de Nederlandse burger. Onderzoeken tonen aan dat minder dan de helft van de Nederlanders er warm voor loopt, maar gezien het feit dat de uitvoering pas in 2028 moet gaan plaatsvinden, zal het draagvlak nog wel gaan toenemen.

Tegenwoordig is het binnenhalen van de Olympische Spelen een ware concurrentiestrijd met verschillende wereldsteden. De soms ietwat intransparante bidprocedure kent meer verliezers dan winnaars. Hoe anders was het in 1984, toen eigenlijk geen stad zich meer durfde te wagen aan het organiseren van een dergelijk groot evenement. Hoe de media en commercie haar intreden deden binnen de moderne Olympische Spelen.

Hoge kosten

In 1976 in Montréal liepen de Spelen uit op een financieel fiasco. Mede door de aanslagen in München vier jaar eerder liepen de kosten voor beveiliging onverwacht hoog op. Daar kwamen stakingen en vertraging in de bouw van de faciliteiten overheen. Uiteindelijk was alles wel op tijd klaar, maar waren de budgetten vele malen overschreden.

Vanuit een initiële begroting van 350 miljoen dollar liepen de kosten op tot boven de 2 miljard. Hier werd de lokale belastingbetaler de dupe van. Deze is 30 jaar bezig geweest om deze kosten weer weg te werken, door middel van extra belastingen.

De Spelen van 1980 in Moskou vonden plaats achter het IJzeren Gordijn. Ramingen lopen op tot 9 miljard dollar, maar eigenlijk deed het geld er niet toe. De Spelen waren verworden tot een prestigestrijd. Gevolg? In 1984 waren er in eerste instantie geen kandidaten meer.

Zakenmannen

Los Angeles had zich al kandidaat gesteld voor 1976 en 1980, maar waren het twee keer niet geworden. In 1978 werd er een peiling gehouden onder de inwoners van de stad. Uitkomst was dat de inwoners niet wilden dat er belastinggeld geïnvesteerd werd in de Olympische Spelen. Ook de laatst overgebleven kandidaat voor 1984 trok zich terug.

Toen stonden enkele zakenmannen onder leiding van Peter Ueberroth op. Dit consortium van zakenlieden gingen op zoek naar nieuwe financieringsbronnen. Uiteindelijk verzamelden zij 29 bedrijven die ieder minimaal 4 miljoen dollar betaalden. Ook speelden zij slim de televisiezenders tegen elkaar uit, om zo 225 miljoen dollar van ABC te kunnen bijschrijven.

Uiteindelijk wist het consortium genoeg geld bij elkaar te krijgen om de Spelen te organiseren. Daarnaast wisten zij ook een flinke winst te boeken op het evenement.

Slim

Hoe konden de zakenmensen voor het schamele bedrag van 500 miljoen dollar dit grootse evenement neerzetten? Het geheim zat hem vooral in het besparen op de grootste kostenpost, accommodaties. Er werd zo veel mogelijk gebruik gemaakt van bestaande infrastructuur, zoals het Olympisch Stadion, dat ook tijdens de Spelen van 1932 gebruikt was.

Daarnaast kregen zij grote ondernemingen zo ver dat zij accommodaties gingen bouwen, waar zij ook eigenaar van werden. Nog steeds bestaan de McDonald's Olympic Swim Stadium en de 7 Eleven Colorado Springs Velodrome. Inclusief de investeringen in infrastructuur, welke in de geschiedenis van de Olympische Spelen vaak de pan uit rezen, werd er een winst geboekt van 381 miljoen dollar. Het is nog steeds een record.

Na Los Angeles zijn de Spelen weer enorm populair onder kandidaatsteden. Ondanks dat de sponsorgelden en televisiegelden tegenwoordig in de kas van het IOC stromen, denken de steden aan extra bestedingen door bezoekers en door meer naamsbekendheid of een ander imago genoeg terug te krijgen voor de enorme investeringen.

Uit de geschiedenis van het evenement blijkt echter dat de Spelen die deels met privaat geld zijn geïnvesteerd, financieel het meest aantrekkelijk bleken. Wellicht is het een idee om voor het Olympisch Plan ook meteen naar investeerders te zoeken. En anders kunnen we het altijd nog zo doen als in 1928, waarbij de inwoners zelf konden kiezen of zij bij wilden springen. Tegenwoordig zouden wij dit crowdfunding noemen.

Hans Slender is docent Sportmanagement in Groningen

Olympische Winterspelen

permalink | plaats reactie |

Reacties