Zoeken

We kennen Anton Geesink vooral als Olympisch kampioen en via het IOC. In Andere Tijden Sport wordt nu ook stilgestaan bij zijn eerste wereldtitel, die hij in 1961 behaalde. Hiermee gaf hij de Japanners de waarschuwing dat hun leidende positie in het judo niet van blijvende aard hoefde te zijn.

Veel minder bekend is dat Geesink ook worstelaar was, én filmster. Al in 1962 was hij beroemd genoeg om mee te doen aan Rififi in Amsterdam, waarin hij als een rechercheur verscheen. En ook Willy Alberti deed mee. Kijk maar:

In 1962 speelde Geesink nog maar een bijrolletje, maar drie jaar later kwam er een telefoontje uit Italië of hij de hoofdrol wilde spelen in I Grandi Condottieri. “Ik weet nog niet of ik op het aanbod in ga. Ik vind het wel interessant en zal het graag doen, als mijn werk als sportleraar er niet onder te lijden heeft.” Na een weekje denken ging hij gretig in op het aanbod.

Katholieke steun

Opmerkelijk, want Geesink was geen katholiek, terwijl de film dat wél was. En hoe! Het verhaal ging namelijk over de bijbelse figuur Samson, wiens enorme kracht school in zijn haargroei. De verantwoordelijke Sao-Paulo filmmaatschappij werd zakelijk geleid door kloosterzusters en financieel ondersteund door de Rooms-Katholieke Kerk. Het maakte de sporter allemaal niets uit: “Ik heb die verhalen op de Zondagschool altijd erg mooi gevonden.” Ook kreeg hij een smak geld, maar dat terzijde.

De eerste opnames gingen erg goed, aldus regisseur Marcello Baldi: “Ik ben heel tevreden. Uw Nederlandse reus was zeer imposant. Uiteraard moet ik meer met hem werken dan met een echte acteur, maar dat doe ik graag.” Niet veel later had Geesink zelfs al een nieuwe aanbieding op zak voor Het testament van de Inka’s, dat nog datzelfde jaar zou worden geschoten in Zuid-Amerika.

En toen was de film af. Kijk zelf maar:

Kort samengevat: zo’n anderhalf uur lang smijt Geesink met alles en iedereen. Maar dat krijg je als je keer op keer op akelige manier wordt verraden en daarna in de boeien geslagen. Zo roept Samson Geesink een keer in wanhoop: “Why haven’t you kept the promise you made to my people?“ Waarop de gemene tegenspeler onder begeleiding van satanisch gelach antwoordt: “Because some promises are made to be broken!”

Hierop scheurt onze held zich uit zijn boeien om zijn hele omgeving op epsich niveau in puin te slaan. Onderwijl schijnt vanuit de hemel een lichtbron op zijn gelaat, want in zijn strijd tegen de goddeloosheid staat Samson natuurlijk niet alleen. Dat Geesink geen katholiek was, maakt dan voor één keertje niet uit.

De climax volgt aan het einde van de film als Samson de pilaren van de tempel uiteen duwt, waarna iedereen wordt bedolven onder het puin. De God van het Oude Testament hield tenslotte niet van verhalen met een happy end, en Geesink dus ook niet. Met opengesperde ogen draait hij zijn gelaat voor de laatste maal naar de hemel en sprak tot verbijstering van zijn gehoor de heer toe: “Oh, my lord, forgive me! Make me once more the instrument of your devine justice and let me die!” (Dreigende muziek, gejank van een vluchtende hond.)

Dat laat de Heer zich natuurlijk geen twee keer zeggen, zodat Samson inderdaad zijn einde vindt, en met hem iedereen in de tempel – de vluchtende hond uitgezonderd. Geesink speelde deze rol zo overtuigend dat de complete set bijna in elkaar stortte!

De recensies in de Nederlandse pers waren weinig lovend: ‘Geesink zwak in goedkoop spektakel.’ De recensent vroeg zich af waarin de judoka had meegedaan: ‘Wie Geesink van de judomat kent, zal zich toch afvragen of het nodig was, dat hij zich liet lenen voor een dergelijk goedkoop spektakel waar geen houdgreep aan te pas komt.’

Geesink zelf dacht daar natuurlijk heel anders over: “Als ik dit zo bekijk, zou ik best nog wel eens een film willen maken. Als filmster krijg je nogal wat extra belangstelling.” Maar helaas: van die Inka’s hebben we nooit meer iets gehoord.

THE END

Judo

permalink | plaats reactie |