Bloedspetters en levensliederen bij boksgala in Carré

Gisteren vond in Theater Carré de vijfe Ben Bril Memorial plaats. Het werd een avond vol bloed, zweet, levensliederen en prima boksen. Alleen profpartijen dit jaar, het bleek een vooruitgang.

Een zitplaats bij de blauwe hoek aan de ring heeft zijn voordelen: Je kunt alles horen wat de helpers in deze hoek tegen elkaar zeggen, zoals de Duitse crew van Saïd Harkinan, de vervanger van een andere Duitse bokser die niet kon komen. Een jongen moedigde de bokser aan, maar zei tegen de andere begeleider: ‘Keine chance.’ Dat bleek te kloppen, in de derde ronde moesten ze de handdoek gooien en won Karen Avdaljan, de geboren Armeen uit de Limburgse stal van Patrick Driessen.

Meer Armeens bloed in Carré gisteravond. In de slotpartij kwam de ijzersterke Khoren Gevor in actie, een jongen die tegen Robert Stieglitz had gebokst en een ongeslagen Oekraïner in de eerste ronde KO had geslagen. Ook deze Armeniër won zijn partij. Zijn tegenstander uit Riga, Oleg Fedotovs, had op het eerste gezicht nog wel iets in te brengen maar ging na een paar rondes neer, wachtte op de zevende tel en stond op, maar zijn knieën knikten te hevig en de scheidsrechter besloot de winst aan Gevor te geven, volkomen terecht.

De man uit Litouwen wilde echter door. Hij daagde Gevor uit, duwde de scheidsrechter, en wilde met een helper van Gevor op de vuist. Ernesto Hoost en enkele andere helpers sprongen de ring in. Fedotovs sprong de ring uit, vloog daarna de ring weer in. Hij wilde door. Ringspeaker Erik Dijkstra nam de microfoon en riep de winst voor Gevor uit, waarna de Litouwer weigerde zijn hand aan de scheidsrechter te geven en boos de theaterzaal verliet. ‘I am the best boxer,’ riep hij nog. Tegen Gevor was hij echter zo kansloos, het leek alsof hij onder de pillen zat.

De Grote Prijs van Carré is een klein toernooi ieder jaar tussen vier boksers of kickboksers wordt uitgevochten. Kickboksers die klassiek bokser, het geeft een extra dimensie, want kickboksers zijn hard en deinzen niet terug voor een klap meer of minder. Marino Schouten won vorig jaar en hij won ook dit jaar, enigszins onder boe-geroep, want zijn tegenstander die oorspronkelijk uit Uganda komt, was heel sterk. Zijn helpers moedigden hem aan met een onophoudelijk ‘Biri biri,’ wat zowel ‘naar voren, naar voren’ als ‘wachten, wachten’ kan betekenen. De pers aan de tafel kwam er niet uit. De jury kwam er wel uit, zij beantwoordden de opdracht van de organisatie (‘Geen onbeslist’) met de winst voor Schouten.

Omdat Marino Schouten de finale haalde klonk twee keer zijn opkomstmuziek. De tegenstander in zijn eerste partij, Othman Allach, swingde mee op de klanken van:

Ik zie je mooie blauwe ogen, ze stralen van geluk. Schouten kwam op en Allach danste een rondje in de ring, zijn begeleiders glimlachten.

De verwachting was dat de helemaal uit Sao Paulo overgekomen Braziliaan Juciel Lima Nacimento minstens even swingend zou zijn. Dat was niet zo. Hij hield het slechts anderhalve ronde uit tegen de sterke Spanjaard Ignacio Mendoza. Die laatste plaatste een loepzuivere leverstoot en de sambabokser ging op zijn knieën. Het publiek verwachtte dat hij wel op zou staan om in ieder geval nog een paar rondes te boksen, maar Nacimento besloot liever ongeschonden terug in het vliegtuig te stappen. Jammer voor de avond, maar wel verstandig, want de Spanjaard was veel en veel te sterk.

De beste partijen van de avond werden gebracht door twee boksers van Wellness Profi Center in Purmerend. Barry Groentenman, uit Amstelveen, en Hassan ait Bassou worden daar onder handen genomen door Michel van Halderen, de rustige coach die kampioenen maakt. Hassan tikte de sterke Duitse Marokkaan Ali Ahrouari tegen het canvas. Subliem gebokst. Opvallend was de binnenkomst van Hassan, onder het lied ‘Ik kom eraan’ van Dries Roelvink.

Roelvink hield zelf met een knie de touwen uit elkaar, gaf Hassan een boks en keek daarna toe hoe Hassan won.

Groenteman was bijzonder geconcentreerd, bewoog mooi en was voor Robert van Nimwegen niet te raken. Gedoseerd deelde Groenteman uit. Van Nimwegen werd keer op keer op zijn neus geraakt en bloedde op een gegeven moment zo hard dat er een tampon in beide neusgaten moest. Ook die tikte Groenteman eruit. De laptop van de ANP-fotograaf naast me zat onder de bloedspetters, net als het shirt van de scheidsrechter en de servetjes die door diezelfde scheidsrechter over de schaal kaas en worst waren gelegd. Het was duidelijk: deze trotse Joodse jongen heeft flinke stappen vooruit gezet en is klaar voor een grotere partij.

De Ben Bril Memorial heeft wederom aan kracht gewonnen. Zonder amateurs en dit jaar ook zonder damesbokser is de organisatie erin geslaagd een sterke en attractieve reeks matches neer te zetten. Smaakt naar meer!

Boksen

permalink | plaats reactie |

Reacties