De Gay Games van 1982

Homoseksualiteit wordt door het grootste gedeelte van de Nederlanders niet meer gezien als een geestesziekte. In de laatste decennia hebben homo’s en lesbiennes steeds meer rechten gekregen, waarbij culturele activiteiten zoals de Gayparade alom worden geaccepteerd.

Door Sven Portz

Homoseksualiteit en sport blijft een lastige kwestie. Alle professionele voetbalclubs uit de Engelse Premier League hebben nu het zogenaamde Sport Charter ondertekend, waarmee deze sporters homofobie willen tegengaan. Het feit dat zoiets ondertekend moet worden, geeft al aan dat homoseksualiteit binnen de sportwereld lastig geaccepteerd wordt.

Eén van de vier hoofdpunten uit het Sport Charter luidt als volgt: “We believe that everyone should be able to participate in, watch and enjoy sport - whoever they are and whatever their background.”

Tom Wadell en Paul Mart hadden dat idee al meer dan dertig jaar geleden. De twee Amerikaanse ex-wereldkampioenen rodeo hadden voor ogen om een groot sportevenement voor homoseksuelen te organiseren. Of in ieder geval een evenement waarbij de aandacht zou worden gevestigd op de combinatie homoseksualiteit en sport. Personen die op hetzelfde geslacht vielen moesten met elkaar en tegen elkaar kunnen sporten in allerlei verschillende sportdisciplines die om de vier jaar in een grote stad plaatsvonden. Een soort Olympische Spelen dus.

“Mijn vriend Tom Wadell en ikzelf hebben in 1979 het idee geopperd om Spelen voor homoseksuele mensen op te richten”, zei initiatiefnemer Paul Mart in 1989. “Tom is nu dood. Hij is gestorven aan aids. We hebben onze droom echter verwezenlijkt. Het idee is geboren omdat we het allebei niet eens waren met de manier waarop homoseksuele mensen behandeld worden binnen het Olympisch gebeuren. En geloof me er zijn veel homoseksuele mannen en vrouwen onder de Olympisch kampioenen.”

Niet alleen homoseksuelen mochten meedoen aan de Gay Games. Ook hetero’s hadden het volste recht om te participeren. Iedereen kon deelnemen zolang verbroedering en gelijkheid voorop stond. “Het gaat bij ons om de deelname, het plezier en vooral is het een goede manier om elkaar te ontmoeten, om samen te zijn en lief te hebben”, aldus Mart.

Het idee werd voor het eerst gerealiseerd in 1982. De Gay Olympics vonden plaats in de Amerikaanse stad San Francisco. In 1998 kwam het evenement voor het eerst naar Europa. Amsterdam was de gaststad. Ondanks dat de financiële situatie niet rooskleurig was, werd het sportief gezien een geslaagd evenement. Het was een vriendschappelijk sportfestijn waarbij meedoen belangrijker was dan winnen. Het motto dat ooit – lang, lang geleden – werd nagestreefd tijdens de ‘echte’ Olympische Spelen.

Overig

permalink | plaats reactie |

Reacties