Multimediaal

Olympische stadions in de tijd, De Feyenoord sportquiz, Sportnieuws op de kaart, een tag cloud, en het Sportbeeld van de dag archief. Kijk verder »


Sportbeeld van de dag

Sportdemonstratie van Sinterklaas (1970)



Wim van Est in de Ronde van Vlaanderen (deel 2)

28-3-2012

Jarenlang was de Ronde van Vlaanderen vooral een Vlaamse aangelegenheid. De invoering van het internationale jaarklassement Desgrange - Colombo bracht daar vanaf 1948 verandering in. In 1953 werd Wim van Est de eerste Nederlandse winnaar. Het eerste deel staat hier.

Toen niet een Belg, maar de Italiaanse toprenner Fiorenzo Magni in 1949 de Ronde van Vlaanderen had gewonnen, weet stichter Karel van Wijnendaele dit aan het stralende lenteweer. De rappe Magni won dat jaar de sprint van een kopgroep met achttien renners. Normaal gesproken zou een buitenlandse renner vrijwel nooit in staat zijn om de Ronde te winnen, meende ‘Kaorle’.

Een jaar later, op 2 april 1950, moest het peloton het opnemen tegen regen, koude en een stormachtige wind. En dan was er nóg een obstakel. Na de oorlog werden de Vlaamse wegen steeds beter begaanbaar en de wedstrijd daardoor minder selectief. Om die reden werd naast de ‘Nieuwe’ Kwaremont, de Kruisberg (bij Ronse) en de Edelare, voor het eerst ook de Muur van Geraardsbergen in het parkoers opgenomen. 

De 27-jarige Wim van Est was een jaar daarvoor prof geworden. De ‘Wimme’ was als renner zeker geen onbeschreven blad. Maar het zou pas later zijn, in de zomer van 1951, dat Van Est onsterfelijk werd door als eerste Nederlandse gele truidrager uit de Tourgeschiedenis een ravijn in te rijden, in de afdaling van de Col d’Aubisque. Ook zijn fraaie overwinning in Bordeaux - Parijs (586 km), de eerste Nederlandse ‘klassieke’ zege ooit, liet op dat moment nog een paar weken op zich wachten.

‘Hij duwde!’

‘Dappere cours van Wim van Est in Ronde van Vlaanderen’, kopte De Waarheid op 3 april 1950. Na de beklimming van de Kruisberg en de Edelare was de Nederlandse krachtpatser voorop gekomen met (alweer) Fiorenzo Magni en de Fransman André Mahé. Toen de laatste een lekke band kreeg, bleven Magni en Van Est aan kop over. Van de Belgen geen spoor, behalve dan in de persoon van de eerste achtervolger, de onvermijdelijke Briek Schotte.

De Waarheid: “Zo kregen Magni en Van Est een voorsprong van 2 min. en 45 sec. Het ging er nu toch wel naar uitzien, dat de kansen van die twee vermetelen groter zouden worden. Maar ook krachtmensen kunnen niet alles. Van Est had misschien wat te onverschillig met zijn krachten omgesprongen, misschien had hij te veel kop gedaan, maar in ieder geval moest hij de Italiaan alleen verder laten gaan.”

Overigens werd Van Est ook nog getroffen door een pedaalbreuk. Hij zou nog terugvallen naar de zestiende plaats. Magni hees zich ondertussen in zijn eentje over De Muur, tussen een haag van toeschouwers. “Zijn hoofd hing ver over het stuur gebogen (…) Hij keek niet op. Hij duwde!” schreef het Vlaamse Nieuwsblad. Opnieuw zegevierde de vroeg kale Italiaan. Ruim twee minuten later arriveerde Schotte als tweede aan de finish in Wetteren bij Gent.

5 april 1953

Toen Magni (‘Il Leone delle Fiandre’) in 1951 zijn kunstje nog eens overdeed - na alweer een solo won hij zijn derde Ronde van Vlaanderen op rij - noteerde Karel van Wijnendaele: “We hebben enkel nog onze ogen om mee te schreien.” De buitenlandse renners bezetten dat jaar de eerste vijf plaatsen.

Het jaar daarop redde de Belgische winnaar Roger Decock de Vlaamse eer. Wim van Est werd zesde. Maar op 5 april 1953 was het de beurt aan ‘onze’ Van Est, inmiddels tweemaal winnaar van de monsterrit Bordeaux - Parijs. Omdat er van een rechtstreekse tv-uitzending indertijd nog geen sprake was, beschreef Het Nieuwsblad van het Noorden nauwgezet het koersverloop:

“Het regende pijpestelen op het Vlaamse land, dat bovendien werd geteisterd door een felle wind. Dat weerhield de Belgen Jean Bogaerts en Van de Velde, de Nederlanders Schulte en Wagtmans en de Fransen Coste en Diot er echter niet van een voorsprong van anderhalve minuut te nemen. Bogaerts voelde zich voor dit sextet nog te sterk en trok er tussenuit, maar Schulte en Diot kon hij toch niet kwijtraken.

De verzwakking van de kopgroep had tevens tot gevolg, dat Van Est en enkele anderen zich bij de leiders kwamen voegen. In het peloton was de strijd inmiddels ook in alle hevigheid ontbrand en in Ronse (149 km na de start) presenteerde zich een kopgroep van 18 man. Schulte en Wagtmans hadden in het begin van de course blijkbaar al te veel van hun krachten gevergd, want zij waren in de achterhoede beland. Van Est moest toen alleen de eer van ons land hoog houden.”

Bordelen gesloten

Na nog wat schermutselingen - de beroemde Louison Bobet viel nog aan op de Edelare - kwam onze landgenoot op kop met de Belg ‘Dies’ Keteleer, eerder een helper dan een afmaker. Wim van Est klopte hem dan ook in de sprint. Zowaar een Nederlandse winnaar in de Ronde van Vlaanderen! Al dreigde een gesloten spoorwegovergang in de slotfase nog even roet in het eten te gooien, zoals Jurryt van de Vooren al eens schreef op deze website.

De eerste achtervolger, de Fransman Bernard Gauthier, kwam door dit onverwachte obstakel nog behoorlijk dichtbij. Ondertussen werd er vooraan bij de gesloten spoorbomen - volgens de overlevering - niet alleen stevig gevloekt, maar werd er in één moeite door onderhandeld over de naderende overwinning. *

Over dit voorval bestaat er overigens nog een aardige anekdote, ooit opgetekend in een oude ‘Tourspecial’. Spoorbomen worden in België ook wel ‘barelen’ genoemd. Piet van der Heide, de Haarlemse verzorger van Wim van Est, vertelde tijdens de Zesdaagse van Antwerpen van 1954 het verhaal van de Ronde van Vlaanderen van het jaar daarvoor:

“Wim was ontsnapt met de Belg Dies Keteleer. Op het moment dat ze twee minuten hadden kwamen ze voor de gesloten spoorwegbomen te staan (…) Wat denk je, riep Piet over dat dramatische ogenblik, hadden ze twee minuten en toen waren de bordelen gesloten!” 


* Kees Pellenaars zou hier namens het horlogemerk Pontiac een rol in hebben gespeeld. Pellenaars was sinds 1951 ploegleider van de Nederlandse Tourploeg die werd gesponsord door Locomotief en Pontiac. Maar Van Est en Keteleer waren in 1953 voor de rest van het jaar ploeggenoten bij Garin - Wolber, onder leiding van Lomme Driessens. (bronnen: wielersport.slogblog.nl, dewielersite.net, memoire-du-cyclisme.net)

Subside Sports - Grootste aanbod voetbalshirts

Reacties

Fred van Slogteren: Wil André hier beweren dat de ogen en het verstand van kinderen van acht jaar nog niet voldoende zijn ontwikkeld om iets waar te nemen en te onthouden? Kom nou, ik zelf herinner me nog haarscherp gebeurtenissen uit de oorlog en toen was ik nog veel jonger. Bovendien was Pierre een pienter ventje, die tussen de profrenners opgegroeid, toen al wel wist hoe het er in het profmilieu aan toeging. Op z'n dertiende deed hij als HBS-leerling al de hele administratie van de Nederlandse Tourploeg.
geplaatst op: 9-4-2012 10:02:27u. | e-mail | website
andré stuyfersant: ...Pierre Pellenaars was toen acht (8!!) jaar oud!
geplaatst op: 29-3-2012 10:26:52u. | website
ronnie: het is best mogelijk dat pellenaars daar toen 'voor iets tussen heeft gezeten', zoals onze zuiderburen dat geloof ik zo mooi zeggen. al zou het ook zomaar een sterk verhaal kunnen zijn. in ieder geval reed van est in de ronde van vlaanderen van 1953 voor garin - wolber.

dat maak ik tenminste op uit een foto die ik ken uit die ronde, die oorspronkelijk uit l'équipe komt. daarop is wim van est in actie te zien in een witte trui met twee sterren op de borst, het shirt van garin - wolber.
geplaatst op: 28-3-2012 20:38:23u. | e-mail | website
Fred van Slogteren: Beste Ronnie, Het Pellenaars-verhaal heb ik destijds opgetekend uit de mond van Pierre Pellenaars, die als kind bij zijn vader in de auto zat. Die beweert te hebben gezien dat zijn vader bij die spoorbomen Keteleer heeft betaald. Pierre is waarschijnlijk de enige ooggetuige die nog in leven is. Groet! Fred
geplaatst op: 28-3-2012 15:20:34u. | e-mail | website
Plaats reactie *


*


Sportus.nl
Headliner.nl