De honderd olympische kampioenen uit Nederland komen vaak uit Brabant, hebben lieve en sportieve ouders en behaalden hun successen niet tijdens hun eerste optredens op de Olympische Spelen.

Op de Winterspelen van 1964 won Sjoukje Dijkstra goud en Kees Verkerk zilver op de 1.500 meter. De film met de complete gouden kür van Dijkstra en de race van Verkerk staan hier. Dijkstra in kleur staat trouwens hier.

De naam van Ireen Wüst wordt toegevoegd aan de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. Zij heeft dit bereikt door het winnen van olympisch goud op de 1.500 meter. Ook in 2006 werd haar naam op de Wall of Fame geplaatst. De volgende gouden plak voor Nederland is de 100e uit de olympische geschiedenis!

De naam van Mark Tuitert wordt toegevoegd aan de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. Hij heeft dit bereikt door het winnen van olympisch goud op de 1.500 meter.

In het Holland Heineken House in Vancouver is een Wall of Fame met de Nederlandse olympische medaillewinnaars. Hier gelden echter andere criteria dan in de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. Hebben we 96, 97, 99 of 104 kampioenen?

Als Sven Kramer a.s. zaterdag de 5000 m in Vancouver wint, is dat de 100e gouden medaille voor Nederland op de Olympische Spelen.

Andere Tijden Sport gaat zondag over de gouden schaatsmeiden van de jaren zestig: Ans Schut, Carry Geijssen en Stien Kaiser. Kijk hier samen met Geijssen naar de originele beelden van haar gouden olympische race van 1968.

Nederlandse sporters waren zaterdag bijzonder succesvol met gouden medailles bij het judo, hockey, zeilen, dressuur en roeien. Het doet denken aan 11 augustus 1928 – Nederlands beste olympische dag ooit met zeven medailles binnen 24 uur. Inclusief aflevering van Andere Tijden Sport over 1928.

Op het moment dat de Nederlandse estafettezwemsters olympisch goud wonnen, was premier Balkenende in Beijing in gesprek met zijn Chinese collega Wen Jiabao. Op een briefje werd hem dit sportieve succes doorgegeven. De premier schenkt dit nu aan de Olympic Experience, het sportmuseum in het Olympisch Stadion.

De Nederlandse hockeysters worden opgenomen in de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. Nederland heeft nu 99 gouden medailles gewonnen. Met de volgende passeren we dus de magische grens van honderd!

Het is vandaag 21 augustus. Eén Nederlandse sporter won op deze dag een gouden medaille. Deel 14 van een dagelijks historisch overzicht.

Opeens lijkt de top tien van het olympische landenklassement haalbaar. Dat gaan we vanaf 2012 toch eens beter aanpakken. Als elke scholier een eigen geweer krijgt, worden we het allerbeste sportland. Hup Holland!

De Nederlands waterpolodames worden opgenomen in de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. De ploeg heeft dit bereikt door het winnen van de finale tegen de Verenigde Staten. Op de Wall of Fame staan de namen van alle olympisch kampioenen uit Nederland. Met de tweede gouden medaille vandaag staat het totaal nu op 98.  

Maarten van der Weijden wordt opgenomen in de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. De zwemmer heeft dit bereikt door het winnen van de tien kilometer in Beijing. Tot nu toe zijn er 97 gouden medailles gewonnen door Nederlanders. De honderd is dus in zicht!

Anky van Grunsven wordt voor de derde keer opgenomen in de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. De amazone heeft dit bereikt door het winnen van de dressuur in Beijing. Zij is de eerste Nederlander sinds 1932, die goud heeft gewonnen op drie verschillende Spelen. Ruiter Charles Pahud de Mortanges werd in 1924, 1928 en 1932 olympisch kampioen.

Het is vandaag 19 augustus. Nederlandse sporters wonnen op deze dag twee olympische medailles: beiden zilver. Deel 12 van een dagelijks historisch overzicht.

Het is vandaag 18 augustus. Nederlandse sporters wonnen op deze dag vier olympische medailles: één keer goud, twee keer zilver en één keer brons. Deel 11 van een dagelijks historisch overzicht.

Marianne Vos wordt opgenomen in de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. De wielrenster heeft dit bereikt door het winnen van de puntenkoers in Beijing. Op de Wall of Fame staan de namen van alle olympisch kampioenen uit Nederland. Tot nu toe zijn er 95 gouden medailles gewonnen door Nederlanders.

Godfried Bomans bezocht in 1968 de Olympische Spelen in Mexico voor een tv-uitzending. Hij sprak toen onder meer met Fanny Blankers-Koen. “Wat vindt u eigenlijk van de bijnaam De Vliegende Huismoeder?" De beelden staan hier.

De roeisters Kirsten van der Kolk en Marit van Eupen worden opgenomen in de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. De lichte dubbeltwee heeft dit bereikt door het winnen van de gouden medaille. Van der Kolk en Van Eupen zijn de eerste Nederlandse roeidames ooit met olympisch goud.

Het is vandaag 16 augustus. Nederlandse sporters wonnen op deze dag twee zilveren olympische medailles. Deel 9 van een dagelijks historisch overzicht, waarin Michael Phelps een record verspeelt.

Als die gouden medailles in Beijing niet zijn te winnen, duiken we maar in het verleden. En gaan we kijken naar een film met Nederlandse successen op de Olympische Spelen van 1924 tot en met 1972 – hier.

In Beijing zijn de baanwedstrijden begonnen met Theo Bos als grote kanshebber. Hij kan opvolger worden van onder meer Jacques van Egmond, die in 1932 olympisch goud won. Kijk hier naar filmbeelden van deze praatgrage renner.

Het is vandaag 15 augustus. Nederlandse sporters wonnen op deze dag drie olympische medailles: een gouden, een zilveren en een bronzen. En Leontien Zijlaard - Van Moorsel was in 2004 op weg naar het erepodium, maar ging onderuit in de wegwedstrijd. Deel 8 van een dagelijks historisch overzicht.

Het is vandaag 14 augustus. Nederlandse sporters wonnen op deze dag drie olympische medailles: één keer goud en twee keer brons. Deel 7 van een dagelijks historisch overzicht.

De Nederlandse damesestafetteploeg schreef in Beijing geschiedenis door de 4 x 100 meter vrije slag te winnen. Vandaag precies tweeënzeventig jaar geleden lukte dit een Nederlandse damesploeg voor het laatst. Daarna was er in eigen land een uitbundige en vooral vermoeiende huldiging.

Ruiter Charles Pahud de Mortanges won in 1924, 1928 en 1932 olympisch goud. Tot nu toe is hij de enige Nederlander, die op drie verschillende Spelen olympisch kampioen werd. Anky van Grunsven kan hem evenaren.

Het is vandaag 13 augustus. Charles Pahud de Mortanges won op deze dag een gouden plak op de derde achtereenvolgende Spelen. Historisch! Nooit vertoond! In totaal wonnen Nederlandse sporters zes olympische medailles. Deel 6 van een dagelijks historisch overzicht.

De Rotterdamse zwemster Willy den Ouden won op de Spelen van 1932 een zilveren medaille op de 4 x 100 meter vrije slag. Daarna beloofde ze plechtig dat ze in Berlijn goud ging winnen. En dat deed ze! De belofte is gefilmd en staat hier.

Het is vandaag 12 augustus. Nederlandse sporters wonnen zes olympische medailles op deze dag: drie keer zilver en drie keer brons. Eigenlijk werden onze landgenoten die dag twee gouden medailles onthouden... Een wat somber deel 5 van een dagelijks historisch overzicht.

Fanny Blankers-Koen was niet de enige Nederlandse sporter, die in 1948 olympische medailles won. Er werden precies zestig jaar geleden maar liefst zestien plakken gewonnen! Op /Geschiedenis kunnen we kijken we naar de filmbeelden van toen - hier.

Het is vandaag 11 augustus. In 1928 was dit de meest succesvolle dag uit onze sportgeschiedenis met zeven medailles, waarvan vier gouden! Deel 4 van een dagelijks historisch overzicht.

De Nederlandse damesestafetteploeg 4 x 100 meter vrije slag wordt opgenomen in de Wall of Fame in het Olympisch Stadion. De estafettedames hebben dit bereikt door het winnen van Olympisch goud. Op de Wall of Fame staan de namen van alle Olympisch kampioenen uit Nederland.

Het is vandaag 10 augustus. Nederlandse sporters wonnen zes olympische medailles op deze dag: drie keer goud en drie keer brons. Deel 3 van een dagelijks historisch overzicht.

Het is vandaag 9 augustus. Nederlandse sporters wonnen zeven olympische medailles op deze dag: twee keer goud en vijf keer zilver. Deel 2 van een dagelijks historisch overzicht.

Windsurfer Stephan van den Berg won op 8 augustus 1984 olympisch goud. Hij was de eerste, want nog nooit eerder stond dit onderdeel op het programma. Het antwoord, mijn vrind, is gelegen in de wind.

Het is vandaag 8 augustus. Nederlandse sporters wonnen vijf olympische medailles op deze dag: twee keer goud, twee zilver en één maal brons. Deel 1 van een dagelijks historisch overzicht.

Van de 92 gouden olympische medailles die Nederland won, werden er 67 verzameld op de Zomerspelen. Daarvan staan er nu 65 op de dvd Hollands Goud, die door Ada Kok werd gepresenteerd. We missen er dus twee…

De Nederlandse sporters kunnen in Beijing geschiedenis schrijven door acht gouden medailles te winnen. Met de 92 tot nu toe zou dat de honderdste gouden plak uit de geschiedenis zijn. Ik hoop dat Van den Hoogenband die wint.

De Nederlandse volleyballers van 1996 wonnen één van de 92 gouden olympische medailles voor Nederland. Niet iedereen kijkt hierop echter met veel plezier terug. Marcel Rözer heeft hierover een uitzending gemaakt voor KRO Profiel. Hier kijken.

De belangrijkste Nederlandse olympiërs komen uit Brabant. Dat schrijft sporthistoricus Wilfred van Buuren in het boek Hollands Goud – kopen hier. Hierin worden alle Nederlandse olympische gouden medailles beschreven – 92 in totaal. Brabant speelt hierin dus een grote rol.

Pieter van den Hoogenband is de beste Nederlandse mannelijke zwemmer ooit. Hij begrijpt één ding verschrikkelijk goed: topsport is uitgevonden om te winnen. Een voorpublicatie uit Hollands Goud - kopen hier. Zie hier ook hoe VDH graag over voetbal lult.

Op de Olympische Spelen hebben Nederlandse sporters 92 gouden medailles gewonnen. Al deze winnaars staan in het boek Hollands Goud, dat deze week verschijnt – hier kopen. In de komende dagen besteedt Sportgeschiedenis hieraan de nodige aandacht.

De Nederlandse wielrenner Ko Willems won in 1924 goud op de Olympische Spelen in Parijs. ‘Het was een onvergetelijk moment en er waren Hollanders, die hun aandoening niet konden bedwingen.’ Filmbeelden van de huldiging staan nu hier.

Nederland wint dus zes gouden medailles in Beijing, waarmee het totaal op 98 komt. Alle gouden plakken op de Zomerspelen zijn op Sportgeschiedenis inmiddels beschreven. En volgend jaar mei verschijnt het boek Hollands Goud met de uitgebreide beschrijvingen van alle 92 gouden medailles. Het wordt verzorgd door Stichting De Sportwereld.

Zoals jullie de afgelopen maanden hebben kunnen lezen hebben Nederlandse sporters op de Zomerspelen 67 maal goud veroverd. Op de Winterspelen hebben (kunst)schaatsers er 25 gewonnen, waardoor het totaal voor Nederland nu 92 is. De vraag is nu natuurlijk: wie haalt de honderdste gouden plak, en wanneer? Voorspel en win!

Ook de vierde en laatste gouden medaille van Nederland op de Spelen van Athene werd gewonnen door een sporter met al goud uit Sydney op zak. Anky van Grunsven prolongeerde haar titel op de individuele dressuur, pas als derde ruiter in de olympische historie.

Na Leontien van Moorsel en Pieter van den Hoogenband verdedigde ook Inge de Bruijn een haar olympische titels van 2000. Op de eerste twee nummers moest ze genoegen nemen met een lager treetje op het podium, maar op de 50 m vrije slag prolongeerde ze haar kampioenschap.

Op dezelfde dag dat Leontien van Moorsel haar vierde Olympische goud pakte, won Pieter van den Hoogenband zijn derde. Met zijn overwinning op de 100 m vrije slag werd hij de vijfde man die zijn olympische titel op dat nummer prolongeerde.  

In het openingweekend van de Spelen in Athene hoopte Nederland al op het eerste goud. De wegwedstrijd voor vrouwen werd gehouden rondom de Acropolis. Gehoopt werd dat Leontien Zijlaard-van Moorsel haar titel van Sydney zou kunnen prolongeren. Halverwege de koers keek Van Moorsel om en kwam ten val. Ze werd per brancard afgevoerd, en een roemloos einde van haar loopbaan dreigde.

Op de laatste dag van de Olympische Spelen van Sydney werden er eigenlijk geen Nederlandse medailles meer verwacht. De voorlaatste dag had drie keer goud gebracht, en Nederland had maar liefst 11 keer goud gewonnen, een record. Toch kwam er op die laatste dag nog een Olympisch kampioen bij.

Bij de Olympische Spelen van 2000 waren de hockeyheren de eerste ploeg die hun titel prolongeerde sinds India in 1956. Maar het had niet veel gescheeld of het Nederlands elftal was al in de voorronde gestrand. Met dank aan Groot-Brittannië werd toch nog de halve finale gehaald.

Op het moment dat Anky van Grunsven en Bonfire op 30 september 2000 de arena van het Sydney International Equestrian Centre in Horsley Park betraden hadden zowel paard als ruiter al vier olympische medailles op zak. Na vier keer zilver werd het tijd voor goud.

Zelfs de wieler-bejaarde Jeannie Longo moest na Van Moorsels gouds op de tijdrit van Sydney schoorvoetend toegeven dat de Nederlandse een unieke prestatie had geleverd. De notoir slechte verliezer had bij de succesvolle internationale rentree van Van Moorsel op het WK in Valkenburg nog gesuggereerd dat de dopingplas van de winnares "door de jury beter in de Maas kon worden geloosd".

Het scheelde even maar weinig of Leontien van Moorsel had de olympische wegwedstrijd van Sydney 2000 laten schieten. Na een vermoeiende training riep ze naar de bondscoach dat reserve Elsbeth Vink maar moest rijden.

Na haar triomf op het koninginnenummer van het zwemmen gaf Inge de Bruijn al aan dat ze nu ook voor plak nummer drie wilde gaan op de 50 m vrije slag.

Op de dag dat Pieter van den Hoogenband het koningsnummer wint in Sydney zwemt Inge de Bruijn op diezelfde afstand een nieuwe wereldrecord - "Inky's" tweede goud wordt alvast geteld.

Een jaar na de twee gouden medailles van Willem Ruska op de Olympische Spelen van 1972 werd in Vlaardingen Mark Huizinga geboren. Op zijn zevenentwintigste werd hij de opvolger van Ruska: olympisch kampioen judo.

Na de zege op zwem-ster Ian Thorpe op de 200 m vrije slag moest Pieter van den Hoogenband het op de halve afstand opnieuw opnemen tegen een wereldtopper, Aleksandr Popov.

Op de Spelen van Barcelona maakte Leontien van Moorsel haar olympisch debuut. Naast een mislukte wegwedstrijd, mede door een vete met Monique Knol, nam ze ook deel aan de individuele achtervolging op de baan. Daarin werd de wereldkampioene van 1990 in de kwartfinale uitgeschakeld door de latere kampioen, Petra Roßner. Acht jaar later maakte Van Moorsel haar rentree op de olympische wielerbaan van Sydney.

De Spelen van Sydney waren nog geen dag oud, of de Australiërs hadden al hun eerste ster. Ian Thorpe won twee maal goud, en was wereldrecordhouder op het volgende onderdeel, de 200 m vrije slag. Nadat Pieter van den Hoogenband dat record in de halve finale had gebroken, maakte Australië zich op voor "A race to stop the nation".

Al in 1991 won Inge de Bruijn medailles met de Nederlandse estafetteploeg op zowel het EK als WK zwemmen. Pas eind jaren '90 volgde de definitieve doorbraak aan de top, met dank aan Paul Bergen.

In het sportprogramma op de Belgische televisie van vrijdagochtend 26 juli werd een samenvatting getoond van Nederland-Italië, een wedstrijd in de voorronde van het Olympisch volleybaltoernooi. Oranje verloor kansloos met 0-3 (8-15, 8-15, 13-15). De Vlaamse commentator lachte besmuikt: was dit nu de grote hoop op Olympisch goud voor Nederland? België had toen al twee keer goud (door Ulla Werbrouck en Fred Deburghgraeve), Nederland nog nul.

Midden jaren negentig leken de Nederlandse hockeymannen gedoemd om telkens het goud mis te lopen. De WK-finale van 1994 werd na een 1-0 voorsprong op strafballen verloren tegen Pakistan. Op het EK een jaar later dolf Oranje opnieuw het onderspit na strafballen. Weer werd een voorsprong (2-0) weggegeven, ditmaal tegen Duitsland. Op de Olympische Spelen van 1996 keerde het tij.

In 1993 besloot het IOC om de ploegentijdrit bij het wielrennen van het programma af te voeren, een onderdeel waarop Nederland in 1964 en 1968 goud won. Maar ook op het vervangende olympische onderdeel was Nederland succesvol, dankzij Bart Brentjens.

De Spelen van Atlanta vormen het eindpunt van de Holland Acht, een voor Nederland uniek project dat begin in 1993. Het eindige met een absolute piek: olympisch goud.

Na de gouden jaren van de Nederlandse military (1924-1932) duurde het zestig jaar voor er weer Nederlands olympisch goud werd behaald in de hippische sport. In Barcelona waren het de springruiters die Charles Pahud de Mortanges opvolgden.

In het jaar dat de Olympische Spelen van Seoel werden gehouden (1988) was Ellen van Langen nog maar net serieus gaan hardlopen. Vier jaar later was ze olympisch kampioene op de 800 meter.

De televisiebeelden van de olympische overwinning van Monique Knol kan ik me niet voor de geest halen, in tegenstelling tot het verslag van die andere gouden plak van Seoel 1988.  

Pas in 1984 stond dameswielrennen voor het eerste op het programma van de Olympische Spelen. In Seoel, vier jaar later, haalde Monique Knol als eerste Nederlandse vrouw een fiets-medaille.

De vijfde en laatste gouden medaille van Nederland tijdens de Olympische Spelen van Los Angeles werd gewonnen door Ria Stalman. De discuswerpster is nog altijd de enige Nederlandse kampioene op een veldonderdeel in de atletiek.

Als wereldkampioenen waren de Nederlandse hockeydames favoriet voor de Olympische titel in 1980. Maar hoewel Nederland de Spelen van Moskou niet boycotte, koos de hockeybond er wel voor dat te doen. Derhalve moesten de hockeysters toezien hoe outsider Zimbabwe er met het goud vandoor ging. In Los Angeles was de herkansing.

Een van de Nederlanderse sporters bij de Spelen van 1984 van wie het meest werd verwacht was Stephan van den Berg. De 22-jarig windsurfer uit Hoorn bezweek niet onder de druk, en bezorgde Nederland het eerste (plank)zeilgoud sinds 1936. Het is nog steeds Nederlands laatste olympische zeiltitel.

Twee dagen na het succes van Petra van Staveren was het weer raak voor de Nederlandse zwemploeg op de Spelen van Los Angeles (1984). Na een bronzen medaille op de 100 meter wint Jolanda de Rover de 200 m rugslag.

Na München bleef Nederland twaalf jaar lang verstoken van Olympische kampioen bij de Zomerspelen. In Montréal wonnen Eric Swinkels en Herman Ponsteen zilver, en ook in Moskou was dat de hoogste prijs behaald door een Nederland, ditmaal door Gerard Nijboer. Op 2 augustus 1984 volgde Petra van Staveren Willem Ruska op.

Na zijn zege in het zwaargewicht behaalde judoka Willem Ruska nog een tweede titel, in de open categorie. Twee olympische judotitels op dezelfde Spelen, het is hem nooit meer nagedaan. Maar toch is zijn prestatie vrijwel vergeten, door het gijzelingsdrama, enkele dagen eerder. Ook daarna werd Ruska vaak vergeten. Maar niet door Martin Šimek.

Een dag na de herdenking van de vermoorde Israëlische sporters waren de Spelen van München (1972) al weer volop aan de gang. Wielrenner Hennie Kuiper won die dag als eerste Nederlander goud in de wegwedstrijd. En ook toen ging het over doping.

Na afwezigheid in Mexico was judo in München (1972) weer terug op het olympisch programma. Na de winst van Geesink in Tokio was er opnieuw goud voor een Nederlandse judoka: Wim Ruska.

In 1964 was zwemster Ada Kok al dicht bij Olympisch goud met een tweede plek op de 100 m vlinderslag. In Mexico moest ze haar carrière bekronen met een gouden medaille. Na een vierde plaats op de 100 m greep ze haar kans op de dubbele afstand.

De Nederlandse roeiploeg kwam met drie medailles thuis van de Olympische Spelen in Mexico (1968). Er was zilver voor de dubbeltwee, zilver voor de twee met stuurman, en goud voor skiffeur Jan Wienese.

De eerste gouden medaille voor Nederland op de Olympische Spelen van 1968 had veel overeenkomsten met de eerste van 1964. In hetzelfde onderdeel, onder leiding van dezelfde coach, met dezelfde landen als concurrent was er wederom een verrassende overwinning. Het enige verschil waren de sporters. Oh ja - er was ook een dopingaffaire.

Judo werd de eind 19e eeuw uitgevonden door de Japanners Jigoro Kano. Als IOC-lid droomde hij van Olympische Spelen in Japan, met judo op het programma. Hij haalde de Spelen van 1940 naar Tokio, maar overleed in 1938. Tokio stond daarna de Spelen af vanwege de oorlog met China. Pas in 1964 zou Japan gastheer zijn van de Olympische Spelen, en judo zou er zijn olympisch debuut maken.

Na 1948 brak er een periode van Olympische Spelen zonder Nederlands goud. In Helsinki werd er vijf keer zilver behaald, en de Spelen van 1956 werden geboycot. In Rome was er zilver en tweemaal brons. Pas in Tokio (1964) waren er weer Oranje kampioenen te bejubelen.

Nederlands laatste medaille op de Spelen van Londen (1948) werd behaald in de 4 x 100 m estafette. Xenia Stad-de Jong, Nettie Witziers-Timmer, Gerda van der Kade-Koudijs en natuurlijk Fanny Blankers-Koen waren allen moeder. Vier Flying Dutchmoms dus, niet eentje.

Zuiver kijkend naar de cijfers was de overwinning van Fanny Blankers-Koen in de 200 m de gemakkelijkste van haar vier titels in Londen (1948). Met een nooit geëvenaard verschil van 7 tienden won ze haar derde goud. Maar het had maar weinig gescheeld of ze was in de halve finale niet aan de start verschenen.

Fanny Blankers-Koen won haar tweede titel in Londen (1948) op de 80 m horden, een nummer dat op atletiektoernooien inmiddels niet meer wordt gelopen. Van de vier gouden medailles was dit de krapste overwinning.

Naast de vier gouden medailles die door Fanny Blankers-Koen en de estafette-ploeg werden gewonnen was er nog een vrouw die olympische kampioen werd op de Londense Spelen van 1948. Nel van Vliet voldeed aan de hoge verwachtingen op de 200 m schoolslag.

Veel van de medaillewinnaars die tot dusver de revue zijn gepasseerd in "Nederlands Goud" zijn al lang in de vergetelheid geraakt, en zeker niet algemeen bekend in Nederland. Dat geldt niet voor de winnares van de 26e olympische gouden plak voor ons land: Fanny Blankers-Koen.

Van haar supporters had de 15-jarige Deense zwemster Ragnhild Hveger op de Olympische Spelen van Berlijn een gigantische doos chocolaatjes gekregen. Rie Mastenbroek wilde er graag ook eentje, maar Hveger sloeg haar grootste concurrente op de 400 m vrije slag over. Daar kreeg ze spijt van.

De Nederlandse damesestafetteploeg die op het zwemtoernooi van de Spelen van 1936 aantrad had de individuele nummers een, vier en vijf in de gelederen. Drie maanden voor de Spelen hadden ze te Rotterdam nog het wereldrecord verbeterd. De verwachting was dan ook dat de vier jonge meiden het goud met groot gemak zouden binnenhalen. Maar gemakkelijk ging het absoluut niet.

Het tweede Nederlandse zwemgoud op de Spelen van 1936 werd op wonderbaarlijke wijze gewonnen door Nida Senff. Dit weblog noemde het eerder "De meest bizarre olympische zege ooit". In plaats van de inhoud van dat artikel te herkauwen, reproduceren we vandaag het verslag uit de Het Vaderland van 14 augustus 1936.

Het vrouwenzwemtoernooi bij de Olympische Spelen van 1936 was een Oranje feestje. Van de vijf onderdelen werden er vier gewonnen door Nederlandse zwemsters. Bij drie van die gouden medailles was de pas 17-jarige Rie Mastenbroek betrokken. Haar eerste titel was op het koninginnenummer, de 100 m vrije slag.

Omdat niet alle olympische steden aan zee liggen, zijn de zeilers bij de Olympische Spelen vaak afgezonderd van de rest van de sporters. Bij de Spelen van Berlijn in 1936 werden de zeilwedstrijden afgewerkt in havenstad Kiel, bekend om zijn jaarlijkse zeilwedstrijden. Daan Kagchelland werd er kampioen bij de olympiajollen.

In de jaren tussen 1920 en 1932 behaalde Nederlandse baanwielrenners op elke Olympische Spelen een gouden medaille. In Berlijn (1936) was dat niet anders, want Arie van Vliet raasde naar het goud op de 1000 m tijdrit. Na die winst bleef Nederland decennialang verstoken van goud op de wielerbaan: pas in 2000 wist Leontien van Moorsel weer een titel te veroveren.

Met prolongatie van zijn olympische militarytitel behaalde Charles Pahud de Mortanges zijn vierde gouden plak, en de vijfde Nederlandse titel op dit ruiteronderdeel binnen acht jaar. Na deze triomfen heeft Nederland nooit meer een rol van betekenis gespeeld in de military.

De Nederlandse olympische ploeg voor de Spelen van 1932 was de kleinste sinds 1906. Vanwege de lange reis naar Los Angeles waren veel atleten niet in staat vrij te krijgen van hun werk. Dankzij de slechte economie was er bovendien ook nog eens nauwelijks geld om de afvaardiging te bekostigen. De kleine ploeg kwam wel met 8 medailles thuis, waaronder twee gouden.

De bekendste vooroorlogse olympische kampioen uit Nederland is zonder twijfel Bep van Klaveren. Hij is nog altijd de enige Olympische bokskampioen van Nederlanse bodem. Maar in die finale op de Spelen van 1928 zagen veel buitenlandse journalisten zijn tegenstander als winnaar.

Met de individuele klasseringen van de Nederlandse militaryrijders tijdens de Spelen van 1928 (eerste, tweede en vierde) moge het duidelijk zijn dat ook het teamklassement een prooi voor de Nederlanders was. Alle drie de teamleden hadden al een gouden plak van 1924 op de schoorsteenmantel.

Na het dubbele goud van 1924 waren de militaryruiters in eigen huis opnieuw succesvol. Het had niet veel gescheeld of er was voor het eerst een geheel Nederlands podium op de Olympische Spelen geweest.  

11 augustus 1928 hoort met een gouden randje in de boeken van de Nederlandse sportgeschiedenis te staan. Op die dag werden namelijk vier Olympische gouden plakken behaald, een sindsdien nooit meer vertoonde gebeurtenis. Onder de winnaars was voor het eerst een vrouw.