Door Wim Zonneveld

Op 4 juli 1886 houdt de Maastrichtsche Vélocipède Club clubwedstrijden op een geïmproviseerde baan op het Vrijthof. Een race over 2600 meter wordt gewonnen door Max du Moulin, de eerste overwinning van deze dan 19-jarige rijder. Hij verslaat nipt zijn oorspronkelijk uit Haarlem afkomstige stadgenoot en racemaatje Johan Huijsser, 5.22 om 5.22.4.

Deze zege betekent wel iets. Huijsser pakt op dezelfde dag het Kampioenschap van Limburg in een race over 5 km. en staat zo, 17 jaar jong, aan het begin van een formidabele carrière in het vroege Nederlandse wielrennen, met tussen 1885 en 1889 tientallen overwinningen in binnen- en buitenland.

Limburgers renners houden zich niet gemakkelijk aan landsgrenzen. Max debuteert op 3 juni in Leuven, waar hij op de ‘Vitesse, 1609 ms., Juniors’ derde wordt, en in september worden Huijsser en Du Moulin in Aken nipt verslagen door de Antwerpenaar De Beukelaer in races over 3 en 10 km. Op 10 oktober is Du Moulin tweede achter Huijsser in Maastricht-Roermond vv., over 100 km.

Maastricht, 150 jaar geleden

Maxime du Moulin wordt 150 jaar geleden op 24 maart 1867 geboren in Maastricht in een familie van medici. Vader Joannes Theodorus Hubertus ‘Jean’ du Moulin is huisarts in Maastricht, maar overlijdt als Max nog een tiener is, in 1881; vaders broer prof. dr. Nicolaus Christianus Hubertus du Moulin is hoogleraar in Gent en daar een medische bekendheid, ondermeer door het opzetten van het eerste laboratorium van de medische faculteit en veel activiteiten in de plaatselijke en regionale gezondheidszorg. In Maastricht is de Professor Dumoulinstraat in de wijk Wyckerpoort naar hem genoemd.

Max du Moulin wielrent door. Van 1887 tot 1889 behaalt hij ereplaatsen bij wedstrijden in Krefeld, Luik en Tilburg, en bij de jaarlijkse clubwedstrijden van de M.V.C. op het Vrijthof, alleen Johan Huijsser en Antoon op de Coul uit Roermond zijn vaak net iets sterker.

Tijdelijk verhuisd naar Breda voor een opleiding op de militaire academie, wint hij op 26 juli 1888 bij grote wedstrijden rondom Oosterwijk “de Kampioensprijs van den Brabantschen Wielrijders Kring” over 7 km.; Het Nieuws van den Dag schrijft: “Langs den geheelen weg, den provincialen grintweg van Oosterwijk naar Moergestel, hadden zich overigens hoopen volks verzameld, die de mededingers luide toejuichten en met groote belangstelling den wedstrijd volgden, te meer omdat dit soort van sport in deze streek nog weinig bekend is onder de bevolking.” In de nationale wegwedstrijd over 7 km. voor leden van de A.N.W.B. wordt hij derde, Huijsser wint.

Op 15 september 1889 wordt hij met Op de Coul tweede in het nationaal kampioenschap voor tweepersoons driewielers, over 50 km. tussen Maastricht en Susteren vv., achter het ijzersterke Haarlemse duo Pander-Wackwitz.

Rond deze tijd is er in Maastricht ook een talentvolle Paul du Moulin in opkomst met ereplaatsen, die echter, zegt Hogenkamp in Een Halve Eeuw Wielersport, in “Mei 1889 aan bloedvergiftiging” overlijdt. Of het hier gaat om een verwant is vooralsnog niet terug te vinden.

Enig bekende wielerfoto met daarop Max du Moulin. Max, bij wedstrijden in Nijmegen 7 augustus 1886, als net zichtbare starter van de tweede renner van rechts, P. de Crauw uit Roermond. Bron: Hogenkamp, Een Halve Eeuw Wielersport, 1917.

Kampioen van Limburg

Na een tijdelijk verblijf in Nijmegen, een pauze in zijn wedstrijdactiviteiten, en terugkeer naar Maastricht, komt Max in 1891 ijzersterk uit de hoek. Op 26 juli 1891, 24 jaar oud, wint hij, merkwaardig genoeg onder de schuilnaam ‘Nelly’, tussen Sittard en Susteren over 10 km. het Kampioenschap van Limburg. “De Sittardsche dames boden den kampioen een sjerp met gouden galoen aan”, weet Het Nieuws van den Dag. Het zal hem gemotiveerd hebben, want aan het eind van de wielerdag wint hij ook de 20 km.

In Roermond op 9 augustus sluit hij in wedstrijden georganiseerd door zijn eigen M.V.C. zijn topjaar in dezelfde stijl af. Winnaar van de Challenge Cup over 10 km. “aangeboden door de Sunlight-Maatschappij, benevens een kist met Sunlight-zeep”; en ook weer winnaar van de 20 km.

Vanaf 1892 rijdt hij minder vaak, maar vaak genoeg om nog twee maal kampioen van Limburg te worden. Op 28 augustus 1892 tijdens de openingswedstrijden op de nieuwe 250 m.-wielerbaan van Sittard, en dan weer op 9 juni 1895 in een wegwedstrijd over 50 km. rond Venlo.

In mei 1896 helpt hij het nieuwe Maastrichtse langeafstandsfenomeen Matthieu Cordang bij het verkennen van het parcours van de monsterrit Bordeaux-Parijs over 591 km. Op 24 mei wordt die race gewonnen door de Engelsman Arthur Linton in 21 uur 18 min., Cordang wordt vijfde.

De wielerbaan van Maastricht

Op 26 mei 1895 zijn de openingswedstrijden van de wielerbaan in Amby, dan nog een zelfstandige gemeente, in een nieuw sportpark op de Geusselterbroek, niet ver van de plek waar sinds 1961 M.V.V. speelt in Stadion De Geusselt. De exploitanten zijn de heren Theodore Janssen, Louis Hoeberechts en directeur Max du Moulin, dan ook al directeur van de ‘Maastrichtsche Telephoon-maatschappij’.

Zo’n twee tot drie jaar zijn er succesvolle evenementen, mede door de populariteit en successen van Cordang. In de zomer van 1896 organiseert Max meerdere wedstrijden met damesdeelneming, zoals een match met flinke voorgift tussen Cordang en de Française mademoiselle Reillo, die misgaat vanwege bandenpech bij Cordang. De A.N.W.B. grijpt spoorslags in en verbiedt hierna deze onsmakelijke nieuwlichterij.

Maar net als elders in het land is de exploitatie van een wielerbaan een moeizame zaak, en in januari 1898 neemt Max ontslag. Als in 1901 de Telephoonmaatschappij in liquidatie gaat en wordt overgenomen door de gemeente, zit Max waarschijnlijk zonder werk.

De Maastrichtse wielerbaan wordt in 1908 gerenoveerd heropend, maar Max is dan al, gehuwd en met drie kinderen, vertrokken naar België; daar, meldt Hogenkamp, wordt hij “directeur van de pannenfabrieken te Doornik”, in een regio waarin een snel groeiende industrie rivierklei van de Leie en de Schelde omzet in dakpannen.

De laatste Nederlandse winnaar in wielercentrum Doornik is Dylan Groenwegen, die er op 2 oktober 2016 de Tour de l’Eurométropole wint.

Stambomen

Max du Moulin overlijdt op 29 september 1949 in Doornik. Zijn familiestamboom, die teruggaat tot Maastricht rond 1750, staat (21 mei 2017) hier.

De stamboom van Thomas Bastiaan Dumoulin, geboren 11 november 1990 in Maastricht, die maar liefst teruggaat tot Maastricht 1617, is hier te vinden.

Of ‘ins die twie zalle same koume’ is moeilijk te zeggen, maar ze lijken dat niet te doen. Geen familie dus, vooralsnog.